Tag: strand

Pamban beach

Foto: Dietmar Temps.

Verborgen tevoorschijn in het blauw

Van zee, hemel en visnet

Op het strand van Pamban

Waar ze nog vissen als ze leven

En leven als ze vissen

De Indira Gandhi brug toeristen verwelkomt voor een plaatje

Betonnen en ijzeren wegen samensmelten tot hun maatje

De gladde huiden de ruwe rotsen verbergen

Onder hun getaandheid en onder de blauwe zee

Verborgen het lijden van toen

De Shiva goden van Ramanathaswamy waren ingeslapen

En de Rameswaram cycloon langskwam om de trein te zoenen

Twee dagen voor Kerstmis om middernacht

Werd Dhanushkodi een spookstad in India

Waar mensen en treinen vergingen

Toen de staart van 1964 een slachtpartij beging

Autisme Storm.

Liedekerke strand

(Liedtekst:)

Waar ben ik toch beland?

Een strand zonder zand

Ik gaf mijn hart in jou hand

Door zotte liefde overmand

Mijn jeans die nu al spant

In Liedekerke strand

We sprokkelden geluk bij elkaar

Van concurrenten geen gevaar

Onszelf zijn kan zowaar

Met jou wordt ik 80 jaar

Onze schuitje ligt al klaar

In Liedekerke strand

Om vijf uur slopen wij

Onze lijven van zweet en klei

Naar land van geluk en vrij

Onder lakens ons stormgetij

Vip plaatsen voor jou en mij

In Liedekerke strand

Daar waar alles kan

En dromen nooit stoppen zal

Schrijven we onze liefdesroman

Onze harten, één bouwplan

Voor afgunst en niemand bang

In Liedekerke strand

Leek de toekomst zo mooi

We speelden in het zomerhooi

Beminden in elke huidplooi

Onze zielen aan elkaar ten prooi

Vluchtelingen uit een gouden kooi

Daar was het strand dat alleen wij konden vinden

Daar was het land dat alleen wij beminden

In Liedekerke strand

In Liedekerke strand

In Liedekerke strand

Autisme Storm.

Rood verbrand

Ik ben verbrand in Airlie Beach. Een uurke zonder zonneblok in de zon blijven liggen… whoops!
Foto: Stefaan goes Australia op Flickr.com.

Hand in hand

Een nieuwe band

In eigen land

Aan het strand

Korrels van zand

Een haaientand

Onverwachts beland

Overmand

Emotionele rand

Want

Rood verbrand

En

Zwemshort die spant

Autisme Storm.

Zittend aan het strand

Foto: Roberto Bowyer.

Zittend aan het strand.

Door liefde overmand.

Zagen zij geen gisteren en morgen.

Waren verdwenen alle zorgen.

Bleven zij van vroeg tot laat.

Zonder woorden, geen gepraat.

Een korrel van het zand.

De wereld in hun hand.

Het zoeken en het vinden.

Meer dan gewone vrienden.

Autisme Storm.

Leeg

Mij hart bloedt leeg. Het strand zit vol.

Een guillotine van lawaai hakt af.

Mijn adem breekt, de pijn versmeed.

Geschreeuw verstomd de ijle lucht.

Vibratie, een roes, een waanidee.

De pols stoot geen rode tranen meer.

De spetter daalt in zeden neer.

Het gezoem staat op, de ochtend geeuwt.

De pijn vanbinnen, de kloof vanboven.

Hoe leeg beneden, hoe druk daar buiten.

De koekoek stiller, het suizen luider.

Mijn hart is leeg, mijn hoofd is vol.

De routine roept voor mij alleen.

De afleiding zingt voor hun tezamen.

Geluk te koop in roebels en ponden.

Verdriet en onrust in koopjes en solden.

Een steek, een scheur, een ander lied.

Een bloedend hart, niemand die ’t ziet.

Autisme Storm.