Iraans-sjiitische moslimvader en zijn zoon gekleed voor Muharram in Kasdan in Iran. Muharram is de eerste maand van het jaar van de islamitische kalender en is een van de vier heilige maanden van het jaar. Foto: Eric Lafforge.
Een man en twee kinderen
proberen zich vast te klampen
Ze zien de goedheid van
de wereld voor hun ogen verdampen
Ze wonen in een ver land
dat niemand wil kennen
Hier laat niemand zich in
een viersterrenhotel verwennen
Dat er mensen verdrinken
door overstromingen is heel normaal
Het is ver weg dus voor
ons in het Westen wreed banaal
Pas als er een
regendruppel dreigt op onze derde vakantie van het jaar
Dan vragen wij alle goden
van geld en luxe om een goed gebaar
Maar mensen en dieren die
wachten op hulp na een zondvloed
Dan doen wij ons aan een
extra skireis nog liever tegoed
Vandaag was het Iran,
morgen India, Bangladesh of Soedan
Verzuipen en verhongeren
ze? Laat ons met rust als je kan
Want hier is het druk,
druk, druk, met een nieuwe serie op Netflix
Vergeet niet, als we die
zouden missen, dat is niet niks
Alles komt terug als
morgen in verwegistan een nieuwe natuurramp gebeurt
Iemand dood, iemand in
nood, niemand die er hier om zeurt
Er bestaan alleen landen
waar ze friet en steak aanbieden
Waar we all inclusive van
onze leugen genieten
Alles komt terug, maar
Zakaria, Kaspar en Ali niet meer
Zij verdronken toen u
ging duiken en snorkelen alweer
Het trachten, het zoeken, het verlangen. Het hopen te vinden van de rust, de stilstaande fase in een dagelijkse wedstrijd, een ratrace, een race tegen de tijd.
Het verlangen en het zoeken naar een quasi onbestaande tijdelijke toestand om deze eeuwig te laten duren. De rust zo ver weg, zo ver van hier en zo schraal en bitter weinig aanwezig.
Gestoord, verstoord worden door de verstoorders, hen die drukte, lawaai en onrust kwistig uitdelen als hing hun leven ervan af.
De druk van de dagen, weken en maanden vooruit vol plannen, volle agenda’s, sociale verplichtingen, ontmoetingen, afspraken, noodzakelijkheden, drukten in ons bestaan.
Cijfers van uren, cijfers van minuten, cijfers van dagen, weken, maanden.
Een rat race met mensen, bezige bijen omdat het moet, omdat we er onszelf toe verplichten.
De wanhopige zoektocht naar stilte, rust, bezinning, verandering, stabiliteit. Rust.
Het gezoem van bezige bijen, van slierten auto’s, tractoren, vrachtwagens, die alsmaar diepere putten maken in de wegen en het landschap. De rubberen banden die zich kapot verslijten aan het asfalt, betonnen straten en kiezelwegen. Het schuren tot het bot. Het gekreun en gezoem tot kilometers ver.
Autoloze, autoluwe dagen. Een zegen voor mens en machine. De zondagse rustdag. De zondag wordt uitgesteld tot de volgende vakantie. De volgende vakantie verbleekt voor een nieuwe vlucht uit de dagelijkse beslommeringen.
Het uitkijken naar verlof, pensioen en rust om als het zover is opnieuw deze momenten weer bomvol te boeken met taken, opdrachten, uitstappen, verkenningen, studies, verplichtingen, …
De hunker naar rust, de hunker naar actief bezig zijn, nuttig zijn voor onszelf en anderen, de maatschappij. Bezig zijn, druk zijn.
Wanneer mag Doornroosje weer gaan slapen? De boze wolf weer boos zijn? Roodkapje weer gewoon door het (Haller)bos wandelen? Zonder dit op Twitter of Facebook te moeten posten? Omdat iedereen het doet en we er ons toe verplicht voelen.
De asociale maatschappij die gemaakt sociaal wil doen. Alleen als iedereen het kan zien. Alleen dan.
Ik leef als ik twitter. Ik leef als ik facebook. Maar ik heb geen flauw idee wie de buurman is, de man of vrouw in de trein, in de winkel, naast ons. We zijn doof (dood?) als het geen likes oplevert. We weten niet meer wat we posten.
Facebook vertelt het ons wel een jaar later. Druk doen, druk bezig zijn, de tijd, ons leven verder doen of verdoen, nuttig of nutteloos bezig zijn omdat het moet. Omdat ze willen dat we het allen zo doen?
Autisme Storm 