De regen kwam
vroeger dan gedacht
natter dan verwacht
toen hij nog lag te slapen
als een schip aan de kade
zwevend op deinende golven
met geile zoetheid bedolven.
De regen kwam
en verdween
en kwam
en verdween.
Zoals het altijd gaat
maar niet vandaag.
Het ventiel was open
en regen en goden
kwamen in opstand
en kregen de overhand
in een dag die niet terugkwam
omdat vandaag niet
morgen
en niet gisteren is.
Autisme Storm.
Ik vond een stukje van jou
aan me vastgeplakt,
vandaag.
Als een bijensteek,
met het gif er nog in.
Schurend en jeukend.
Autisme Storm.
De zwarte vijvers lopen vol.
Gemene kikkers vragen tol.
Duistere, donkere dromen.
Een toekomst wil niet komen.
Omdat het verleden blijft plakken.
Aan kastelen waar toegangspoorten naar beneden zakken.
Met een guillotine in de achtertuin.
En het dagelijks overleven op vrolijk puin.
Omdat de leugen de waarheid is.
En de waarheid vervlogen, onzichtbaar gas.
Mijn ribben vervormen tot breekbaar vlas.
En geen adem blijft in mijn glas.
Een glas dat leger is dan half.
Een een hoofd drie kwart na elf.
De dagen zoeken, de weken roepen.
De sleur glijdt zonder kleur.
De melk roomt tot een rare geur.
Maar we zien niets meer in al het licht.
In genieten en leven als een valse plicht.
De omgeving moordt, de adem smoort.
De pijn vandaag, de hunker naar later.
Als het niet meer hoeft van meer en vaker.
Als wakker worden verdwijnt na slapen.
Als het niet meer kan en we alles achterlaten.
Autisme Storm.
Ik loop weer weg
Van de dag vandaag, terug naar gisteren
Om mijn blonde haren te laten wapperen
In windstille grijze straten
Weg van de wijze raad
De eigen waarheid achterna
Die mij een spiegel geeft met doornen
Als ik hulp zoek
Zoek ik naar jou die ik wegduw
Huil ik om jou glimlach
Bijt ik in de helpende hand
Terwijl mijn hersenen verkeerd kronkelen
Weg van jullie normaal
Dat mijn vreemde eend blijft
Mijn vijand nummer één
Ik wil niets
Niets dan jou
Niets dan gewoon
Niets is veel
Te veel voor een simpele duif
Die vliegt onder een oceaan
En lava spuwt over dromen
Voor de zandman slapen zal
Ik doe maar voort
Vandaag, één dag na gisteren
Voort de eigen weg
Weg van alles, dicht nabij
Met mijn eigen klei
Onwennig aan jou zij
Autisme Storm.
Het is nooit het juiste moment
Afscheid nemen
We zullen je missen
Je hebt ons zoveel geleerd:
Om geen angst te tonen
Om altijd plezier te hebben
En de dag vrolijk tegemoet te gaan
.
Je hebt zo hard gewerkt
En die sterk werkende handen
Hebben ons door het leven geleid
.
Je hebt ons geleerd:
Dat het leven moeilijk kan zijn
En hard en verdrietig
Maar door dit alles heen
Bleef jij onze vader
.
Wie je was, zal je altijd blijven
Vandaag zijn wij nog vol verdriet
Maar elke dag komt er iets meer glimlach
Om je zacht verder te laten rusten
En te onthouden hoe bijzonder je was!
Autisme Storm.
Er was een tijd toen de aarde nog een ronde bol was
En niemand sprak over een piek of iets afvlakken
En je creativiteit niet werd gefnuikt
Door Corona doden en statistieken
Je nog vrij en zorgeloos kon rondlopen
Zonder afstanden of meters te tellen
Te wachten op mondkapjes uit China
En toestellen om weer op adem te komen
Toen mensen nog gewoon stierven in rusthuizen
Omdat ze gewoon oud werden
Toen we nog niet terecht kwamen in Whatsapp groepjes
En overstelpt werden met onzedelijke filmpjes
En met dwaze informatie onze handen wasten
Van mensen die ons eigenlijk geen knijt interesseren
En het geklaag van onderwijspersoneel die voor het eerst werken
Want dat waren ze nooit gewoon
Met als enige voordeel dat we dit jaar
Niet naar dat bekakte Songfestival moeten kijken
En eindelijk ademruimte vinden in onze agenda
Eindelijk de vakantiefoto’s van de voorbije zes reizen bekijken
Waarvan we al lang niet meer weten welke foto waarbij hoort
De enige open parken zijn autostrades geworden
Van ontregelde mensen en psychopaten
Die zich verbazen over hun eigen spiegel
Van agenten die niet langer op boeven jagen
Maar op alles wat sociaal in de omgang is
Van regels die vloeien uit een gewond dier
En schreeuwen in een donkere nacht
En stiltes die liggen te wachten op een begrafenis
Waarbij zelfs vier kaartspelers te veel zijn
Omdat we leven in andere tijden
Met zekerheden die pootje gelapt zijn
Met conflicten die verengen in tijd en ruimte
Exploderen in de woonkamer
Ontgroenen in de supermarkt
Tot niemand nog de moed kan vinden
Om de dag van gisteren toe te dekken
En het bed vandaag weer op te maken
Autisme Storm.
Waar zou mijn wereld zijn
Zonder mijn eigen Valentijn
Een zachte blinkende huid
Veroverend mijn nachtelijke buit
Gulzig smaken elkaar lippen
Verstrengeld aan elkaars ribben
Een woord niet nodig vandaag
Een knipoog zoen ik plaag
Valentijn is in mijn hart gekomen
Onstuimiger dan wilde dromen
Een harddrug van de bovenste plank
Violen, parels en hemels gezang
Onze harten smaken zoet
Ons voelen doet zo goed
Mijn Valentijn vandaag
365 dagen graag
Autisme Storm.
Het blijven zoeken naar een verleden
Met elk laagje overhoop gelegen
Met zoveel vragen, zoveel zorgen
Altijd gisteren, nooit eens morgen
Het harde metaal krast over zieke zielen
Ze hielden ons voor gek en randdebielen
Ze deden ons wat aan, elke dag en elk jaar
Achter elke hoek angst voor ieder gevaar
Verscholen in een schelp zo diep
Die onder zee om hulp riep
Tranen gelaten, smart en veel pijn
Waarom nog leven, waarom nog zijn
De stekker eruit, de stekker erin
Afscheid genomen, een nieuw begin
Laat ons de zorgen, laat ons het verleden
We beginnen opnieuw, we kijken naar heden
Wat was komt nooit meer helemaal goed
Maar herpak je met kansen en nieuwe moed
Kijk nu vooruit, vergeef hen die kwaden
Ze wisten niet beter met domme domme daden
Spring er zelf in, het leven opnieuw
Je hebt nu een kans, je hebt nog een ziel
Autisme Storm.
In de luchthaven
Naast een vergeten rijstveld in Vietnam
Stromen passagiers gemoedelijk toe
Voor één van de vijf vluchten die dag
Tokkelend op hun nieuwste speeltjes
De tijd verdoen met niets-doen
Blauwe linten rijgen paadjes samen
Waarlangs het passagiers-vee mag lopen
Naar een nieuwe bestemming
Of nieuw oord te ontdekken
.
Een dametje in een roodglanzend jasje
Deed een kort pasje
Naast het tasje
Vond er fris zonder jasje
En was terug in haar sasje
.
Zoekend naar morgen
Bleef hij vandaag
Verzonken in gisteren
Toen alles nog goed ging
Hij kon genieten van zijn zin
Die de laatste liefde uitblies
Alvorens verdriet en plots verlies
Verzonken in het gemis
Verlaten, verloren, zo wis
Autisme Storm.
Oh mijn hart, kijk ook langzaam aan de rechterkant
Dit is de grote stad
Twee armen aan elke zijkant gestrekt tot mijn binnenkant
Het ritme van de vrijheid aanbid ik in extase
De rivier vergeet nooit de heilige aarde
Dit is de grote stad
Niemand weet hoeveel mensen ons roepen
Slaapwandelen om verloren te lopen in de zee
Als lichamen achterblijven
De deur open voor geven, ontmoeten en terugkeren
Dit is de grote stad
De enige mensen die in onze buurt kwamen
Waar zij in de ochtend
Toen niemand ons durfde te verlaten
Heb ik in hun stem melodietjes gehoord
Dat nog anderen gaan komen
Dit is de grote stad
De dag werd onderbroken door geschreeuw
In het hart van het hart
Werden we wakker door het geluid
Een groep mensen in huis maakte een groot probleem
Ze aanbaden de verkeerde goden
Dit is de grote stad
Het vuur brandde vlam na vlam
De toekomst werd door geld en het lot geschreven
Zorg voor verdrukten, luister naar die andere stem
Vrees zoveel je kan en beledig niemand
Laat de zielen leven
Aan het einde van een verschrikkelijke pijn
Dit is de grote stad
Kom vandaag naar mij toe
Van alle talen, van alle volkeren, van elke religie
Heb vrede
Omarm mij met al je armen
Kom naar mij toe en word verliefd
Maak je debuut op deze pelgrimstocht
Want dit is jou stad
Autisme Storm.
Autisme Storm 