Stress

Foto: Paul op Flickr.com.

Het is met een ongelooflijke snelheid dat de duivels terugkeren

mijn lichaam verscheuren

duivels van stress, chaos, drukte, prikkels, overvolle agenda’s,

taken, verplichtingen, sociale bezigheden,

geleefd worden in plaats van te leven

doodgaan terwijl je leeft

door drukte en overprikkeling

de adem die drukt op de borstkas

bij elke in en uit

de prikkels die exploderen in het hoofd

tot een symfonie van pijnen en druk

Hoe je één minuut bent geland op Schiphol

en diezelfde minuut drukte, chaos en mensenmassa’s

overheersen en je brain glazuren met laagjes stress

die je dacht kwijt te kunnen raken ver weg

Maar ze zijn sneller dan jou thuis in jou hoofd

De vakantie sloopt je lichaam en geest

Het werk is de enige rustplek van regelmaat en orde

Afgesloten van die drukke buitenwereld

Waar iedereen zich druk maakt om iedereen

Links en rechts robbertjes vechten

Klimaatgekken hun eigen leugens geloven

Faits divers het nieuws overheersen

Dat gekleurder is dan een Van Gogh

Je zou voor minder je oor afsnijden

Om alles onder controle te krijgen

hebben we Whatsapp groepjes en elk

uur waarschuwingen op onze smartphone

Maar het liefst had je die achtergelaten

in Verweggistan

Met moeder drukte, vader stress

Ma modder maar weer aan

Pa prikkel maar verder tot je knettergek wordt

Een stroom die nooit stopt

Een agenda die nooit leeg komt te staan

Haasten en haasten om te onthaasten

Stressen en stressen om te ontstressen

Plannen en plannen om…

Waarom?

Autisme Storm.

De pijnlijke letters

Foto: Cari op Flickr.com.

Wanneer begon schrijven zo’n pijn te doen, eerlijk zijn tegen mezelf zo moeilijk?

Mijn woorden vloeiden in zonsondergangen, manen, zonsopgangen, schemeringen en dergelijke, maar wanneer werd het lichamelijk zo moeilijk, zo zwaar om eerlijk te zijn tegen mezelf?

Misschien was het toen ik besefte dat de alledaagsheid van het leven het graf van mijn ziel is, dat geld voor mezelf hebben niet zo geweldig was?

Misschien besefte ik toen dat kunst om de kunst alleen maar tot wanhoop leidt?

En toen besefte ik uit pure wanhoop tegen mezelf te liegen, het verhaal in stand te houden.

Ik was wanhopig alleen, wanhopig vechtend bang.

Wanneer realiseerde ik me dat ik een kikker op de bodem van een put was en mijn slachtoffermentaliteit misschien een verzinsel van de verbeelding?

Was alles wat er met me gebeurd was zo erg? Is er iets mis met me?

Ik was bijna overtuigd en toen voelde ik mijn hart echt versplinteren. Ik realiseerde me dat ik er eigenlijk niet toe deed.

Autisme Storm.

Bang

[ 📷 - 393 ]
Foto: Panda Banana op Flickr.com.

Bang voor de dagen die gaan komen

Voor het stelen van mooie dromen

De bulldozer die raast over mijn plannen

Alles was toch in kruiken en kannen

Maar toen verscheen jij

Op een Chinese lei

Je bleef niet waar je was

De één dood, de ander genas

Als een duivel nam jij onze vrijheid af

Hoorden wij jou misdadige lach

Je nam het vliegtuig, je nam de boot

Tot het net ons gans ontsloot

Ik laat niet zien, ik ben niet bang

Maar dat duurt echt niet lang

Al kijk ik jou diep in de ogen

Je toont geen mededogen

Je bent gemeen, je bent een zak

Ook al is de curve vlak

Je haalt weer uit, je slaat weer toe

We zijn jou zo ontzettend moe

Hadden we maar wapens om echt te vechten

Konden we jou lot voorgoed beslechten

Maar ik ben bang

Dit duurt te lang

Autisme Storm.

De scheiding

Foto: αndrΩ op Flickr.com.

Een scheiding! Een scheiding! Een scheiding!

Het klonk alsof ik mijn ontslag kreeg

Het donker en zwart was slechts een teken

Mijn pijn viel in de rivier

Ik voelde mij een slaaf

Toen ik die drie woorden hoorde, dacht ik te dromen

Kan de werkelijkheid terugkeren?

Is dit opnieuw één van jou vuile streken?

Mijn hart dwong mij de adem van elk moment te leven

Het verplichtte mij te schuilen in de schaduw van het zwaard

dat boven mijn hoofd hangt

Ik wil blijven leven!

Maakte ik niet lekker en voldoende eten voor jou?

Maakte ik een fout met de boodschappen?

Toon je mannelijkheid

Ik zorgde voor de geboorte van jou kind

Nu zal ik vechten en mijn zelfvertrouwen terugkrijgen

Ik zal strijden voor respect

Mijn hart en verlangens volgen

Ik zal mijn droom doen uitkomen

En jij?

Nu hoor je de echo uit mijn onafhankelijke ziel

De echo die hete lava door je oorschelpen laat stromen

En kraters zal toveren op de spiegel van jou gezicht

Autisme Storm.

Schaakborden van oorlog

Schaakborden spelen oorlogen

Tak-tak-tak, het houdt niet op

In het belang van macht gedurende twee en een half jaar of meer

De vermoorde lichamen sneuvelen in de naam van de Heilige Strijd

Het nationalisme werd de ontploffing

Is de aarde beter af zonder de mensen?

Kijk daar weer een lijk en een lichaam dat kreunt

Je bent toegewijd aan het dagelijkse bloed

Vandaag zullen opnieuw tweehonderdnegentien onschuldigen sneuvelen

Het gaat niet langer om de ziel, ze zijn slechts een nummer

Foto: Drumroll Studios.

De liefde voor religie en de liefde voor het volk

Misbruikt voor bloed op de grond en overal waar het stromen kan

Een industrie van beenderen en rompen

Skelet, slechts gelijkheid kan de ogen openen

Een gevecht tegen elk gerucht, een fatwa op de mobiele telefoon

Aan het einde van de dag wil je gewoon vrede

Twee granaten, vier lichamen erbij

De slechten aan het spit, het land verheugt zich

Het zal weer vechten zijn vandaag

Het einde van de strijd nog lang niet in zicht

Ze spannen samen, ze verbrokkelen en strijden weer voort

Het gif in de beker moet tot de laatste druppel worden uitgedronken

Het uur van de vrede is nog niet in zicht

Autisme Storm.

Toendra

Foto: florisla op Flickr.com.

Het is min 19 in de verlaten toendra en de ijzige lucht dringt door alle metaal van de trein die moeizaam op gang komt.

Zuchtend, piepend en smekend sleept de zware locomotief zich voort in het stille desolate landschap tussen het dode liggende vee dat de laatste vrieskou niet heeft overleeft.

De metalen spoorstaven worden door koning winter tegen elkaar naar boven geduwd.

De trein schokt vooruit over elke bubbel.

De dikke pelsen frakken bieden nauwelijks weerstand en de ijzige ademwolkjes verspreiden zich als de smoor van Havaanse sigaren in de donkere treincoupé.

Het houten bankstel kreunt met elke nerf mee als een vergane matroesjka.

Aan de wekenlange ijskoude lijkt maar geen eind te komen.

De loodzware winter van dood en verderf heeft genadeloos toegeslagen.

Mens en dier, machine en leven vechten met de duivelse winter een strijd om overleven uit.

Niemand zal straks ongehavend de lente beminnen als het aanschouwen van een Russische ballerina in het theater van Moskou.

De winter zal sterven, de lente zal met stille tred op het voorplan treden.

De littekens van de witte hel zullen nog maanden meeslepen in de ontwakende toendra van morgen.

Autisme Storm.

Traag


Doorkruipen levensgevaarlijk!
Het is niet toevallig dat blad en slak dezelfde houding hebben, hoewel de slak traag is moest ik vlug zijn om het juiste moment te pakken.
Foto: John de Grooth.

Soms ben ik voor jou wat traag.

Maar vergeet nooit ik zie je graag.

Soms gaat alles voor mij veel te snel.

En voel ik mij niet goed in mijn vel.

Dan moet ik de marathon lopen.

Dan staat piste 1 tot 8 voor mij open.

Dan kan ik niet kiezen.

En riskeer ik mijzelf te verliezen.

Dan ben ik zo verschrikkelijk boos.

Dan schuil ik in mijn eigen doos.

Dan wil ik niet kiezen.

Dan maak ik een puinhoop.

Dan heb ik jou nodig.

Dan vecht ik mijn strijd.

Met brokken en nijd.

Dan heb ik spijt.

Dat jij nu weer lijdt.

Als ik boos lijk op jou.

Vergeet dat dan heel gouw.

Want boos ben ik nooit op jou.

Dat is iets wat ik nooit wou.

Boos ben ik op mijzelf en de wereld eromheen.

Die maakt mij soms kwaad dat ik er om ween.

Alleen met jou zie ik alles helder en alle verbanden.

Alleen met jou kan ik veilig landen.

Love you.

Autisme Storm.