Alleen aan de wandel
In de waas van die herfst
Vergaan verwenste handel
Met weegschaal onnuttig en ver
Beslissing flagrant genomen
Zette zij het mes er maar in
Raadsel wat zal zijn en zal komen
Maar nooit meer een vent
Verloren de reinheid en dromen
Enige rust nooit gekend
Van voorspoed weer niet bedient
Vermoordde ze derhalve haar vriend
Autisme Storm.
Huilen als een dodelijk verwond dier,
tiert buiten heel alleen, dwars en gemeen
een storm van woede, een woeste brij
van luchtlagen samengedrukt
onze oorschelpen en zenuwen testend
hoe lang hij het voor het zeggen krijgt.
Gemene kreng, gemene vent
laat ons met rust, rust aan jou.
Zo ongevraagd en ongewild
jou prillen na april,
jou willen na awel,
meer beu dan koude pap
op een donderdagochtend
in een verlaten mijnstadje
aan de oevers van de New River.
Storm, waai weg!
Autisme Storm.
Autisme Storm 