De liefde is wit. De sneeuw is verdwenen.
De sneeuw zo zoet als wit.
Pas als de sneeuw samen met de liefde verdwijnt, zal zij koffiebitter zwart kunnen zijn.
De liefde
Tag: verdwenen
Niet mijn dag
Het was niet de dag
Het was niet de dag die het zou moeten
Het was de dag die het zou worden
Een dag zonder lach
Omdat die lach was verdwenen
Omdat het onweer de dag kaapte
Het werd geen routine
Omdat de verandering mij gijzelde
Omdat chaos het losgeld betaalde
De regelmaat werd verkracht vannacht
Door Somalische piraten in mijn hoofd
Die mijn ochtend zouden bepalen
Het werd oorlog
Een strijd om te overleven
In een wereld van chaos
Waarin ik de weg kwijt raakte
Waarin ik verdwaalde in hersenspinsels
Waarin ik mijzelf verloor
Ik wilde roepen om hulp
Maar niemand heeft mij leren roepen
Ik zocht woorden om aandacht
Maar mijn zoekfunctie blokkeerde
Totaal en weer een keer
Een keer teveel
Te veel rotzooi
Om te ontsnappen uit de chaos
Chaos die ik alleen zie
Chaos die ik alleen beleef
Chaos mijn grootste vijand
Als piraten met kalashnikovs
Als rovers met zwaarden
Als terroristen met granaatwerpers
Als een woord een verwijt wordt
Als de rede wordt begraven
Als Cupido een schrikbewind voert
Een hart een handgranaat
Een pijl een oorlogswapen
De liefde de haat
Hoe fout kan het gaan
In een milliseconde van chaos
In een fractie van ontreddering
In een moment van totale onmacht
Het werd weer een dag
Die jij en ik niet zo graag mag
Het was jammer weer
Niet mijn dag
Autisme Storm.
Donkere dagen
Wanneer de donkere dagen slopen
En de zomer al lang is weggelopen
Zoeken wij naar het verdwenen licht
Een nuttige taak, een dagelijkse plicht
Maar vrijheid heeft zijn klauwen klaar
Het wordt dus slechter zo voorspel ik maar
Achtervolgt door donkere dagen
Horen we de massa zagen en klagen
Alsof het eeuwig winter wezen zal
Trappen wij telkens in diezelfde val
Met een humeur immer slecht en vals
Maar ik verzeker: het gaat beteren als…
Ach, alles duurt toch zo ontzettend lang
Ginds opgesloten in een donkere hall
Kon ik maar lachen, kon ik maar zien
Kon ik maar… leven bovendien
Maar dat geduld heb ik niet
Mijn hoofd eeuwig zwart vergiet
Wie zal mij redden uit dit tranendal
Voor dat eindelijk die lente komen zal
Autisme Storm.
De oude ziel
Foto: Lucia op Flickr.com.
De oude ziel zweeft hier nu rond. In de nacht komt hij tot leven en weer tot rust. Donker is licht en licht is donker. De beide voeten van de grond tot er geen voeten meer nodig zijn. De voeten zijn ballast. In een andere wereld alleen een last. Als ze verdwenen zijn, rest het hart en het hoofd.
De ziel en de mens. Tot ze één worden. De immense oerkracht, het helderste van het bestaan. De indrukken van het verleden meanderen in een kolkende rivier zichzelf voorbij razend tot de pijnen en de zorgen worden achtergelaten in het landschap van gisteren. Pas dan komt de oude ziel tot rust.
De kolkende rivier wordt opnieuw een rustig stromen. Van de dag bekomend, de transformatie verder zettend met de wederkerende cyclus van ons bestaan. Verlangend uitkijkend naar nieuwe groeven van straks en morgen die de rivier in de bedding van het leven snijdt. Tot straks en morgen tot stilstand komen in de zaligheid van het heden. Tot het karma zijn energie boost heeft verworven. En de oude ziel opnieuw tot rust komt, voldaan in het bestaan.
Autisme Storm.
Autisme Storm 