De regen kwam
vroeger dan gedacht
natter dan verwacht
toen hij nog lag te slapen
als een schip aan de kade
zwevend op deinende golven
met geile zoetheid bedolven.
De regen kwam
en verdween
en kwam
en verdween.
Zoals het altijd gaat
maar niet vandaag.
Het ventiel was open
en regen en goden
kwamen in opstand
en kregen de overhand
in een dag die niet terugkwam
omdat vandaag niet
morgen
en niet gisteren is.
Autisme Storm.
Ze verdween
zoals alleen schoonmoeders kunnen verdwijnen
uit een witgekalkt huis aan die drukke steenweg
in een Oost-Vlaams Scheldedorp
waar ze ooit oud dacht te worden met de echtgenoot.
De tijd besliste er anders over.
De man had al een decennium de aarde verlaten,
tien jaar nadat hun volkscafé de laatste gasten ontving
en het huis werd gefacelift door een zoon en schoonzoon,
die zich genesteld hadden onder moeders paraplu.
Dat schoonmoeder naar de Emiraten moest reizen
om een West-Vlaming te ontmoeten, zou niemand geloven.
En zoals de radius vergrootte,
verruimde ook het blikveld van de schoonmoeder,
die het huis verliet om in een appartement te wonen,
honderden meters verder, een hele afstand,
om enkele bakstenen te herleggen, zowaar.
Autisme Storm.
Ik leunde op het verleden
En mijn toekomst viel om
Ik likte mijn wonden
En verscheurde mijn verdriet
De wind kwam mij omhelzen
En ik beet in zijn hand
De boom zocht naar wortels
Maar die verdwenen heel gauw
Autisme Storm.
Er zijn dagen en nachten dat je plots ontwaakt
Maar de nachtmerrie niet verdwenen is
Dat je wil plannen, leuke dingen
Maar het lukt niet iets te verzinnen
Dan wil je roepen, luid om hulp
Maar kruip je angstig terug in je schulp
Kon ik maar gewoon doen
Zoals vroeger, zoals toen
En zeuren over zaken, groot en klein
Waar we nu blij om zouden zijn
Kon ik maar een knuffel geven
De grootste in heel mijn leven
Sorry zeggen omdat het gisteren
Mijn dag niet was
En dank u omdat je toen wou luisteren
Mijn zorgen zachtjes in jou oor fluisteren
Weet dan dat ik er morgen ook zal zijn
Voor jou problemen, voor jou pijn
Autisme Storm.
Verloren in de sofa
Vermoord door amandelbloesems van van Gogh
Blauw behangpapier
Weerspiegelde in haar tranendal hier
Alleen
Sinds de lente uit de schilder verdween
Haar beminde rots van roze witte spekjes zoet
Gesloten doek
Dagen
Verdriet volwaardig geprint in statige 3D-lagen
Zinken
In de loopgraven van het leven zonder bunker
En zuchten
Om met wanhoop de longen te luchten
Autisme Storm.
Het zwarte goud
Toverde bitterheid op zijn tong
Zout tussen bubbels en benen
En een warme gloed tussen Adam’s appel
Die neerdaalde door tepels en dijen
Om te verdwijnen in een zure massa
Kolkend van verlangen naar meer
Om een hongerende dorst te stillen
In een mok van vertrouwen
In een gevoel van herkenning
En een opstoot van energie
Om de volgende minuut te halen
En het volgende uur hopelijk ook
Tot de zwarte geest is uitgewerkt
En schreeuwt om een nieuwe drug
Koud was het om mij heen
In het schrikkeljaar dat zichzelf kopieerde
Het jaar met bosbranden op een heel continent
Toen aarde beefde en bleef beven
Puerto Rico, Turkije, Iran, Kroatië, Griekenland
Indonesië, Nieuw-Zeeland en China er ook van
Met mijn haren in de verwarring
Seksdriften haalden niet eens de behanging
Mijn adem kreeg zijn beperking
Door virologen die zich God waanden
Van het pad afdwaalden
En zich door een politiek moeras baanden
En we nauwelijks beseften wat is er gaande
Een jaar dat verloren leek
Eén van voortdurend keet
Politiek en wetenschap
Geloof en ongeloof
Verbinden en ontbinden
Haat en eigen zaad
Geblaat door de veelvraat
Stress omdat we geen stress meer kregen
Het kantoor opeens was verdwenen
En thuis een opvanghuis, crèche voor alles
Van huilende baby’s
Spelende kinderen
Toeterambulancerende vrouwen
Verdwenen dagen
Verdwenen weken
Verdwenen minnaars
Verdwenen minnaressen
Braaf thuis op kot
En lichaam op slot
In alles zat reeds de mot
En zij waanden zich God
En hij ook in dat Witte Huis
Dagelijks op onze buis
Het jaar van pijn
Het jaar dat niet hoorde te zijn
Autisme Storm.
Mijn lichaam verwelkte tussen bebloemde lakens
De geest klauwend smachtend zijn eigen bakens
Een pop van klei liet mij bevriezen
Emotie en gevoelens samen wiezen
De gedachten dwaalden over het plafond
Waar vrijheid nog heerste en alles kon
Samen vermoeiende terreur
Met grijs als enige kleur
Ik dacht aan een alternatief
Een oprechte nachtelijke dief
Was het mijn minnaar of medespeler
Mijn lieve nar of zorgzame heler
Mijn lichaam verdween in de nacht
Waar iedereen wat anders dacht
En ik alleen kon cijferen in akkoorden
En acteren aan linkse bakboorden
Autisme Storm.
Een hart van trouw
Of een hart van zou
Een hart in rouw
Of zo fier als een pauw
Een hart zo rouw
Of verdwijnen heel gauw
Een hart bont en blauw
Verloren in winterkou
Een hart vol berouw
Zonder hulplijn of touw
Een hart voor jou
Omdat ik van je hou
Autisme Storm.
Door de nood zwaar in het rood
Ellende aan een radeloze vlucht ontsproot
Eenzame sardien in een helse vloot
Overleef je of wordt het de dood
Jou hart moeders’ smart
Jou leven te vroeg getart
Verzuip jij als een onbekende
Die vluchtte en rende
Geen letter over jou in de krant
Radeloze op zoek naar een land
Waar alles beter zou zijn
Naar een paradijs zo fijn
Maar haal je ooit de bestemming
Of cirkel je in een doodsring
Een kans zo klein
Ontvluchten die pijn
Armoede, oorlog en geweld
Leven op een vuilnisbelt
Een hart van hoop
Een toekomst te koop
Een verleden begraven
Een dorst snel laven
Maar hoe onzeker is de toekomst
Een boot als een zeepspons
Golven te hoog
Dromen te groot
Het verre land ligt te ver
Enkel rest ons een ster
Die in jou naam zal schijnen
Wanneer jou leven zal verdwijnen
Vluchteling je stierf niet alleen
Voor jou geen traan, geen geween
Een anoniem graf in een havenstad
Want ze hebben het gehad
Met zij die zoeken en vluchten
Waarvoor we niet langer zuchten
Maar aanvaarden wat niet te aanvaarden is
Ze hebben pech, ze hebben het mis
Ze mogen zinken en verdrinken
Zonder knipperen of verpinken
Hun dood heeft immers geen waarde
In onze steen van harde aarde
Autisme Storm.
Autisme Storm 