Soms heb ik het gevoel dat het leven te snel gaat
Als een zeis om zich heen slaat
Het verleden versplinterd
De toekomst vermindert
Autisme Storm.
Het leven: te snel
Tag: verleden
Labyrint
Foto: Roel Wijnants.
Ik verdwaal in mijzelf
Een labyrint met tentakels in de verste hoeken
Als de grote hindoe-moedergodin Durga
Met vier, acht, tien of twintig armen
Grijpen in het heden
Maar het verleden niet kunnen ontrafelen
Beelden als lichtflitsen door het hoofd
Ik verdwaal in de carrousel van het leven
Dat te druk, te chaotisch is voor mij
Ik verlies alle controle
Ik ben bang, doodsbang
Ik ben triest, verschrikkelijk triest
Ik ben boos, boos op de hele wereld
Ik kan het even niet meer aan
Die drukke wereld, al die beelden, die emoties
Geef mij de tijd en ruimte
Die ik nodig heb om het verleden te verwerken
Ik zie vier keer meer dan jou
Ik hoor vijf keer meer dan jou
Geef mij mijn eigen stek
Laat mij alleen
Geef mij voldoende rust
Ik ben anders dan de anderen
Geef mij geborgenheid en zekerheden
Zodat ik een uitweg kan vinden
In het labyrint van het leven
Autisme Storm.
Bergen
Foto: geledan regis op Flickr.com
Soms lijken woorden bergen
Die emoties verbergen
Een uniek moment dat moment
Niemand die de wolken kent
Ze verhullen de pracht van rots en groen
Zo is het nu, zo was het toen
Elke seconde een andere beeld
Nooit went, nooit verveelt
Omdat alles constant verandert
En de toekomst zo meandert
Woord na woord
Tot een zin ontspoort
Tussen het heden en verleden
Steeds nieuwe paden betreden
Honderd duizend treden
Beneden naar het verleden
Omhoog naar de toekomst
Een blik die ons verwent
Autisme Storm.
Hoe lang was het geleden… de eeuwige stilte?
Het verhaal in het verleden voor de mensen van heden.
Hoe lang was het geleden?
Dat ze elkaar terug in de ogen konden kijken?
Een zerk ertussen.
Van de melkboer, die van zijn melk was toen zijn zaak van melk op de fles ging.
Tetra Pak. Dat was de toekomst hadden twee Zweden bedacht.
En het was afgelopen met melk en fruitsap in flessen.
Zijn zaak en zijn hart begaven het.
Nu ligt hij spelbreker te wezen tussen hen.
Zij die daar in elkaars ogen keken en zagen dat het goed was.
Die elkaars hart hoorden tikken.
Tot ze alleen hun dikke hoorapparaat nog zagen als ze hun dikke bokaalglazen met de wind voelden tikken op hun dikke neuzen die in tegenovergestelde richting stonden.
In melkwitte letters staan hun namen nu geschreven in dikke basalt.
En tussen hen in met gouden grote dikke krullen die van een melkboer die zijn tijd had gehad.
De koeien stonden werkloos in de wei.
Sojabonen moest het nieuwe stadsvolk hebben.
En tofu en glutenvrij brood.
De molenaar verbleekte op een oude prentbriefkaart.
De oude tijd zou verhuizen naar filmarchieven.
Zelfs de bibliotheken deden hun beeldenstorm met letters en woorden.
Digitalisering. Computerisering. Online.
Lenen en ontlenen zonder stof of zorgen.
De oude bank verdween. Versleten en niet vervangen.
Alleen de Leie bleef meanderen zoals voorheen.
Ze keek alleen in de bocht de andere kant op.
Weer drie knipogen de oude rivier verder de stad in begeleiden.
Een mist stak op. Het werd weer avond.
Autisme Storm.
Hoe lang was het geleden?
Foto: Martien Uiterweerd.
Hoe lang was het geleden?
Niemand zou het weten.
Hoe lang had het geduurd voor ze elkaar zagen?
Ze konden niet helder denken, alleen vragen.
Was het een herfstdag, lente of in mei?
Dat ze daar zaten, een bankje aan de Leie.
Ze keken elkaar aan.
Ze waren dezelfde en toch anders. Anders dan voorheen.
De nieuwe oude kennismaking.
Een gebaar, een streling, een gewaarwording.
Veel te lang had het geduurd.
Zoveel water door de Leie.
De boten van voorheen waren reeds versleten.
Van een ‘goede behouden vaart’ naar ‘uit de vaart’.
Ze vluchtten niet langer in het verleden.
De nieuwe tijd sloot oude wonden en bracht leed en nieuwe wonden.
Een andere tijd met een oude piano.
Een piano die niet gestemd moest worden.
Voor stemming was geen tijd.
En hun oren waren reeds jaren versleten.
Versleten, maar het bleven oren.
Lang, uitgerokken, verweerd door tijd en jaren.
Ze hoorden elkaars glimlach en ze zagen het schuren van eikenbladeren over de weg van het leven.
Horen werd zien en zien werd horen.
Dat schijnt zo te horen.
Er waren niet langer beperkingen.
Er waren niet langer aparte zintuigen.
Ze waren één geworden met de houten bank.
Verweerd door weer en wind.
De groene verf afgebladerd.
Het hout gebarsten zoals een barstend hoofd na een avondje te veel gaan stappen.
De oude zitbank had zichzelf verzopen in het grijze water van de Leie.
Het riet verborg niet langer de vogels die voor schaamte waren weggedoken.
Het riet gaf het op.
De zwaarste storm had het doorstaan, maar de maandenlange regen verrotte de boel tot in de holte van de stengel.
De houten bank was de schaduw van de dinsdag- en donderdagmiddagen en fleurde alleen op zondagochtend nog op.
De week werd korter.
Het oudere koppel bleef langer weg.
Tot alleen hun namen waren te lezen op het kerkhof aan de andere kant van de Leie.
Ik was alleen
Foto: NadiaBE op Flickr.com.
Ik was alleen en vond toen samen. We waren jong. We werden oud. Jij gaf mij mijn benen en ik gaf jou mijn hand. Het werd een band. Ons verstand. Eindelijk aanbeland. In dit land.
Waar ik zocht en ik nooit vond. Waar jij vond, maar vergat te zoeken. Waar twee terug één werden. Versmolten in heden elk zijn verleden. De drakenboom wist, maar zijn ringen zwegen in de mist. De moerassen, de woestijnen, de steppen, het heelal om de hoek.
Het vinden van ver hier nabij op de deurmat een welkom en blijf. De deur op een kier, lekker dier blijf hier, voor plezier en vertier, voor luister en kluister, voor een knuf en een puf, voel je hier goed, want dit wordt nu ons thuis.
Na al die zware dromen eindelijk de ochtend aangekomen. In het licht van de wereld. De boosheid op schap, lach op de mond, opnieuw geluk in het rond toen ik jou daar zo vond.
Autisme Storm.
Drie vissen van Noha Obeid
Ik zag drie vissen van Noha Obeid
Aangespoeld vanuit het mare nostrum vrij geleid
Met Fenicische winden meegedreven op de tijd
Toen Baalbeck, Byblos, Syrus, Sidon en Tyrus
De Middellandse Zee omarmden aldus
Van Carthago tot Malta, van Gades tot Malaga
Zeevaarders en handelaren op in het kort hun saga
Cederhout en textiel, hars en veel wijn
Meer dan één God moest er beslist zijn
Om schapen te hoeden, hun wol te verkopen
Uit Iberië, Brittannië, tin en zilver in boten
Drie vissen die volgden hun reis naar daar ver
De handel, hun wandel, geluk en een ster
Tot ze denken wat is dat Kanaan, dat oude verhaal
De Fenische zeebonken, handelsvolk speciaal
Een reis naar het verleden
Drie vissen in heden
Autisme Storm.
Orkaan van het leven
Een orkaan van moleculen zweeft rond
Kleine partikels hoog boven in de lucht
Met een verschroeiende niets aflatende snelheid
Och zo klein, och zo snel, bliksemsnel
Twee atomen, punten, stippen aan het heelal
Eeuwig blijvend, eeuwig voort bewegend
Een snelheid, een intensiteit, een kracht nooit gezien
Piepkleine delen die zweven in de stroom
van een fluitketel, energie opwekkend, drijvend, vliegend,
storm en orkaan, snelheid
Verder dan wij kunnen zien met camera’s en telescopen
Meer licht, meer power en meer kracht dan wij in mensentaal kunnen benoemen
Het heelal miljarden keren groter dan wij ooit dachten
Duizend Columbussen nodig om het te ontdekken… ooit
Zo enorm, zo ledig en zo vol
Leeg en vol tegelijk
Zwart, kleurloos en in regenboog kleuren tegelijk
Jij mens kan niets zien
Hij God kan alles zien
Bestuurder van mens en natuur
Partikels, stofjes in het heelal
Met de afstandsbediening voor miljarden drones
Nee, het leven is niet eindig
Het begint pas als wij denken dat het stopt
Als de mens denkt dat het vijf voor twaalf is,
is het nog maar de eerste minuut van een nieuwe dag
We hebben nog niets gezien
Het is nog volstrekt donker en nacht
Het blauwe uur moet nog komen
Het is nog maar net naar bed gegaan
De schakering, de overgang tussen dag en nacht
of nacht en dag beter gezegd
Eén minuut na middernacht is het
Niet vijf voor twaalf
Als wij denken dat we dood gaan, dan het einde nabij is,
dat het afgelopen is, dat we onze keukelaar zetten,
zijn we nog primatuurtjes
Het leven begint pas als wij denken dat er geen leven meer is
Als we het einde denken te zien,
is het wachten op het licht na de tunnel
Als alles donker wordt, is het slechts een slaap
Als alles tot rust komt, is het louter pauze
Een knop ‘on hold’
Even uitademen
De stilte van één mini-seconde
En nog één
Als alles stil en donker wordt, als alles dood lijkt,
is het een stilstaand beeld op de tv,
de winterslaap van fauna, flora, een beer, de bloem, de boom, onszelf
Onze winterslaap gaat tot in het kleinste partikel,
de kleinste atoom, de kleinste cel van ons lichaam
De kern van onszelf, ons bestaan
Het lichaam is ons omhulsel
Zoals cichorei. Een ajuin. Alles verwelkt.
Alle schillen bevatten de kern van ons bestaan, ons wezen
Het karma vervat in de ziel
De pose tot de pauze
En na elke pauze het atoom
dat onze ziel bevat en dat opnieuw uitgroeit
tot een nieuw karma, een nieuw bestaan
Als we ons ontdoen van alle schillen,
vervellen we telkens tot het ene atoom
dat meer licht geeft dan alle sterren samen
Dat meer energie en kracht bevat dan de zwaarste atoombom
of vulkaanuitbarsting
Uit het niets zal alles ontstaan
Opnieuw en opnieuw
Elke atoom zal opnieuw zijn karma opbouwen
Als een lege batterij die in het stopcontact opnieuw tot leven komt
Er is geen einde aan het leven
De dood is enkel de transitie, de pauzeknop naar een ander leven
De trein die even stil staat
En toch weer verder bolt naar een nieuwe halte
Een nieuw landschap verkent en ontdekt en over de sporen weer tot leven komt
De sporen liggen er
De wissels van voordien bepalen onze volgende bestemming
Ons doel, onze reis
We sporen naar een nieuw leven, naar een nieuwe toekomst
Een nieuw karma verwelkomt ons
Hoe de partikels zweefden en quasi tot stilstand kwamen bepaalt
de volgende beweging, vlucht, storm, orkaan in ons bestaan
Nooit meer hetzelfde als voorheen, het verleden, als de rugzak,
de bagage om mee te nemen op een nieuwe reisweg
Een nieuwe route in ons bestaan
Als niets zijn wij gekomen en als niets zullen wij ook verder gaan
Ons bestaan
BIJ-STAAN
Iemand staat ons bij
Een éne God figuur
Geen mens, gans anders…
Autisme Storm.
Kamelen
De kamelen trotseren de zeeën.
Zeeën van stofzand, wierook, verleden.
Toeristen vier keer vier tevreden.
Fotograferen, cruisen, ontvluchten het heden.
Autisme Storm.
Autisme Storm 