Alleen aan de wandel
In de waas van die herfst
Vergaan verwenste handel
Met weegschaal onnuttig en ver
Beslissing flagrant genomen
Zette zij het mes er maar in
Raadsel wat zal zijn en zal komen
Maar nooit meer een vent
Verloren de reinheid en dromen
Enige rust nooit gekend
Van voorspoed weer niet bedient
Vermoordde ze derhalve haar vriend
Autisme Storm.
Verloren in de sofa
Vermoord door amandelbloesems van van Gogh
Blauw behangpapier
Weerspiegelde in haar tranendal hier
Alleen
Sinds de lente uit de schilder verdween
Haar beminde rots van roze witte spekjes zoet
Gesloten doek
Dagen
Verdriet volwaardig geprint in statige 3D-lagen
Zinken
In de loopgraven van het leven zonder bunker
En zuchten
Om met wanhoop de longen te luchten
Autisme Storm.
Als de wolken grijs en kil zijn
De bomen dor en dood
En het huis weent en schreeuwt
Om wat verloren lijkt
Weet dan dat een stille zucht
De wolken verdrijft
Een heldere druppel
De bomen betoverd
En een kleine kaars
Het huis weer leven geeft
Autisme Storm.
Koud was het om mij heen
In het schrikkeljaar dat zichzelf kopieerde
Het jaar met bosbranden op een heel continent
Toen aarde beefde en bleef beven
Puerto Rico, Turkije, Iran, Kroatië, Griekenland
Indonesië, Nieuw-Zeeland en China er ook van
Met mijn haren in de verwarring
Seksdriften haalden niet eens de behanging
Mijn adem kreeg zijn beperking
Door virologen die zich God waanden
Van het pad afdwaalden
En zich door een politiek moeras baanden
En we nauwelijks beseften wat is er gaande
Een jaar dat verloren leek
Eén van voortdurend keet
Politiek en wetenschap
Geloof en ongeloof
Verbinden en ontbinden
Haat en eigen zaad
Geblaat door de veelvraat
Stress omdat we geen stress meer kregen
Het kantoor opeens was verdwenen
En thuis een opvanghuis, crèche voor alles
Van huilende baby’s
Spelende kinderen
Toeterambulancerende vrouwen
Verdwenen dagen
Verdwenen weken
Verdwenen minnaars
Verdwenen minnaressen
Braaf thuis op kot
En lichaam op slot
In alles zat reeds de mot
En zij waanden zich God
En hij ook in dat Witte Huis
Dagelijks op onze buis
Het jaar van pijn
Het jaar dat niet hoorde te zijn
Autisme Storm.
Reddeloos voelde ik jou ijzeren klauwen
Die mij onze ontmoeting deden berouwen
Verloren was elke uitkomst zo ik wou
Jij ging mij lusten, meer dan gauw
Verorberen dit, het enige voedsel, graag
Met snelle happen en dan weer traag
Bewegingsloos was ik verloren
Hemels vlees voor jou bekoren
Je tastte toe, beet na beet
Je drang zo groot, je adem heet
De duivel zond jou naar mij toe
Ik jou ontbijt, dat deed je goed
Mijn inbreng was geen brengen meer
Jou lichaamssappen een vloeibaar teer
Ik kwijnde weg
Jij deed geen zeg
De duivel zag, je deed ’t wel, je deed ’t goed
Zijn plannen smaakten dankbaar zoet
Mijn hoofd gingen tollen als een orkaan
Vertoefde daar, een andere waan
Ooit te leven, gans opnieuw
Zonder adem, zonder kieuw
Ik werd onzichtbaar, ik werd heel flou
Ik werd heel anders, ik weet niet hoe
Ik werd weer groen, grijs en rood
Ik werd weer leven en dan weer dood
Autisme Storm.
Verloren voelde ik mij
In die dwaze wereld rondom jij
Waarin men de waarheid achterstevoren las
Waarin zijn belangrijker was dan fijn
Waar Niagarawatervallen van haat
De liefde verscheurden
En niemand dit betreurde
Waar abnormaal de normaalste zaak was
De werkdruk werd opgemeten door professoren
De leugen een Olympische medaille kreeg
En het klootjesvolk knikte en knikte
En schreeuwde om meer
Autisme Storm.
Een hart van trouw
Of een hart van zou
Een hart in rouw
Of zo fier als een pauw
Een hart zo rouw
Of verdwijnen heel gauw
Een hart bont en blauw
Verloren in winterkou
Een hart vol berouw
Zonder hulplijn of touw
Een hart voor jou
Omdat ik van je hou
Autisme Storm.
De woestijn, de nomaden en kamelen
Zijn slechts een zomers verleden
Als we aan de Citadel beneden
Sneeuwbalgevechten gade slaan
Tussen hotels en winkels in de Abdalilaan
Sneeuwprinsessen heersen voortaan
Aan scholen die de koning liet sluiten
Weldra komt niemand meer buiten
Als sneeuw plakt op de ruiten
Daar in Rainbowstraat met waterpijp als maat
Werd het met koffie en falafel dikwijls laat
Voor toeristen en lokalen in eigen gewaad
Vingers en ellenboog, Hercules voetsporen
Romeins theater, museum der folklore
Nu onder ijs en sneeuw zo schielijk verloren
De blauwe koepel van de koningsmoskee
Al dragend zijn goddelijk wintergillet
Winter in Amman, gedwee
Autisme Storm.
In de luchthaven
Naast een vergeten rijstveld in Vietnam
Stromen passagiers gemoedelijk toe
Voor één van de vijf vluchten die dag
Tokkelend op hun nieuwste speeltjes
De tijd verdoen met niets-doen
Blauwe linten rijgen paadjes samen
Waarlangs het passagiers-vee mag lopen
Naar een nieuwe bestemming
Of nieuw oord te ontdekken
.
Een dametje in een roodglanzend jasje
Deed een kort pasje
Naast het tasje
Vond er fris zonder jasje
En was terug in haar sasje
.
Zoekend naar morgen
Bleef hij vandaag
Verzonken in gisteren
Toen alles nog goed ging
Hij kon genieten van zijn zin
Die de laatste liefde uitblies
Alvorens verdriet en plots verlies
Verzonken in het gemis
Verlaten, verloren, zo wis
Autisme Storm.
Tussen sporen van doornen
Verloren tevoren
Bezweken verleden
Dragen zij toen naar dra
De kogelgaten als littekens
Op muren van eens hun witte stad
Gedrenkt in aalbessenjenever
Roest en links
De rechterhelft in dromenland
Omdat realiteit de verbeelding zeemt
Heden reutelt en laatstleden leeft
De veilige safe functie de overhand neemt
En ze alles beredeneren
De sporen naar een onzekere toekomst
Een kloon achter hun rug
Geschaafde ledematen hun verleden verraden
Gepijnigde hersenen de waarheid verdampen
En angst de boezemvriend is
Van hun onrustige getormenteerde hart
Autisme Storm.
Autisme Storm 