De lucht is prachtig blauw
boven dit veld van paardenbloemen.
Tot zaad vergaan ging ik er in liggen
en de zachte pluiszaden vlogen om me heen.
Ik ademde ze in
en ze vulden mijn longen.
Nu kan ik geen adem meer halen.
Ik ben aan het stikken
en het is zo mooi.
Autisme Storm.
Mijn vogel lief, mijn lief
waar ben jij als ik zoeken ga,
als ik je niet vinden kan,
dan heb jij mij al gevonden al.
Want jij bent nooit ver weg,
jij bent altijd dichtbij,
als ik denk je zoeken moet,
dan heb jij mij al gevonden snel.
Als ik merk, je zit weer in de lucht,
dan kwetter jij al vlug,
’t was koud zo aan de grond,
dus nam ik maar de vlucht.
Ach vogel, waarom jij
waarom zo ver van mij,
verloren pluim, sneeuwpoot
het leven lijkt wel dood.
Een wolk, ze dreef voorbij
een hond, die keek naar mij
een kind, dat zocht een bal
maar vinden lukte niet.
Acht vogel, hartendief
de wind, die stal mijn lief
doch treuren hoef ik niet,
je zit gewoon naast mij.
En als je weer eens vliegen gaat,
mij in de steken laat,
dan schijnt voortaan de zon,
in mijn hart waar alles begon.
Autisme Storm.
Ik loop weer weg
Van de dag vandaag, terug naar gisteren
Om mijn blonde haren te laten wapperen
In windstille grijze straten
Weg van de wijze raad
De eigen waarheid achterna
Die mij een spiegel geeft met doornen
Als ik hulp zoek
Zoek ik naar jou die ik wegduw
Huil ik om jou glimlach
Bijt ik in de helpende hand
Terwijl mijn hersenen verkeerd kronkelen
Weg van jullie normaal
Dat mijn vreemde eend blijft
Mijn vijand nummer één
Ik wil niets
Niets dan jou
Niets dan gewoon
Niets is veel
Te veel voor een simpele duif
Die vliegt onder een oceaan
En lava spuwt over dromen
Voor de zandman slapen zal
Ik doe maar voort
Vandaag, één dag na gisteren
Voort de eigen weg
Weg van alles, dicht nabij
Met mijn eigen klei
Onwennig aan jou zij
Autisme Storm.
Meegezogen in het lege bestaan
Van grijzen die geen kleur bekennen
Corona dronken in de eigen waan
Van feller vliegen en gekker rennen
Met gebroken o-poten op de skilatten
Likkend aan dezelfde portozegel
Immer bezatten, nimmer bevatten
Dat hoogvliegers ook laagtes hebben
En alleen blinden jou kleuren zien
Vogel, waarom hoogmoed wedden
Plagiaat van Oudgriekse scene
Autisme Storm.
Als ik wil gaan varen, moet de zee eerst bedaren.
Als ik wil vliegen, mogen wolken de zon niet langer bedriegen.
Als ik wil lopen, mag de inspanning mijn adem niet langer kopen.
Als ik wil rijden, moet alle verkeer eerst wijken.
Als ik wil dromen en moeilijk doen, dan ben ik wel goed bezig. 🙂
Autisme Storm.
Ooit was ik de snelste en ooit zal ik opnieuw de snelste zijn.
Ooit was er een kracht groter dan dag en nacht.
Dag en nacht zouden in het niets verdwijnen door deze kracht.
Dag en nacht zijn uitvindsels van de mens.
De mens in al zijn beperkingen en zorgen.
Denkt alleen aan gisteren en morgen.
Wie de grootste kracht kan voelen.
Zal bereiken de allerhoogste doelen.
Wie zal leven in heden tracht niet naar Eden.
Ons aards’ bestaan is een doekje.
Minder dan een letter in een oneindig boekje.
Ons lichaam is een last.
Gooi het weg, onnodig ballast.
Alleen wie zijn lichaam kan verlaten.
Die zijn karma zal optimaal baten.
Sneller dan het licht en het geluid.
Komt de ziel het aardse lichaam uit.
Een kracht, geen atoombom kan dit aan.
Een snelheid, alle hindernissen uit de baan.
Een lichtflits, mooier dan de mooiste fee.
Een bereik, geen afstanden tellen nog mee.
Alles begint waar alles eindigt.
Alles geneest waar alles pijnigt.
Ziekte en pijn zijn alleen op aarde.
Elders hebben zij geen enkele waarde.
Wie de aarde kan loslaten heeft een oneindig aantal nazaten.
Sneller dan het licht zal ik straks vliegen.
Krachtiger dan een explosie mijn beperktheid verliezen.
Een korrel in de woestijn zal mijn lot weer zijn.
Kleiner dan klein en groter dan groot.
Het mooiste lichaam heeft afgedaan.
Slechts een schuilplaats van het aards’ bestaan.
Komen zal ik opnieuw, komen zal ik altijd.
Ontdekken en beleven, het lastdier en de vrijheid.
Het leven heeft geen zin, als een ring heeft een begin.
Veel zwaarder dan elk water is ons denken aan steeds later.
Later is pas hier als drie is een vier.
Waarom denken aan morgen, een stad van 1.001 zorgen?
Wie leeft zijn eigen leven, bereikt de grootste zegen.
Geniet, beleef vandaag. Morgen is te snel en gisteren was te traag.
Autisme Storm.
Oh vogel, klein, maar fijn.
Zoudt gij vandaag mijn vriendje willen zijn?
Gij met uwe grote staart.
Wat kost dat ding, wat is het u waard?
Oh vogel, klein maar fijn.
Zoudt gij vandaag mijn vriendje willen zijn?
Ik ben jaloers op uwe staart.
Hij is nog langer dan die van een paard.
Van waar hebt gij al die vederen vergaart?
Ze geven u schoonheid, kracht en zoveel vaart.
Ach, gij schrijverke, ik stond vanmorgen op.
Ik had opeens twee pluimpjes op mijne kop.
Waarom met al uw wijsheid zegt ge daar niets van?
Met uw intelligentie zoals water in een kan.
Nee, gij kijkt alleen naar mijne staart.
En vraagt mij constant ‘wat is hij waard?’
Ik zal u zeggen heel stil en fijn.
Wat mijn pluimenstaart waard zal zijn.
Hij is nog minder waard dan klei.
Maar vooral, hij is en blijft van mij!
Kijken naar mijn staart mag je oh zo veel.
Maar betalen en krijgen is niet uwe deel.
Dag schrijverke, zeg, tot ziens ik vlieg nu weg.
Autisme Storm.
Autisme Storm 