Dansen met de duivel

Foto: Chase Tehani.

Reddeloos voelde ik jou ijzeren klauwen

Die mij onze ontmoeting deden berouwen

Verloren was elke uitkomst zo ik wou

Jij ging mij lusten, meer dan gauw

Verorberen dit, het enige voedsel, graag

Met snelle happen en dan weer traag

Bewegingsloos was ik verloren

Hemels vlees voor jou bekoren

Je tastte toe, beet na beet

Je drang zo groot, je adem heet

De duivel zond jou naar mij toe

Ik jou ontbijt, dat deed je goed

Mijn inbreng was geen brengen meer

Jou lichaamssappen een vloeibaar teer

Ik kwijnde weg

Jij deed geen zeg

De duivel zag, je deed ’t wel, je deed ’t goed

Zijn plannen smaakten dankbaar zoet

Mijn hoofd gingen tollen als een orkaan

Vertoefde daar, een andere waan

Ooit te leven, gans opnieuw

Zonder adem, zonder kieuw

Ik werd onzichtbaar, ik werd heel flou

Ik werd heel anders, ik weet niet hoe

Ik werd weer groen, grijs en rood

Ik werd weer leven en dan weer dood

Autisme Storm.

Dat dorp

Foto: Ferdi de Gier.

Een rijtuig ontdaan van alle koeienvacht

Stond daar roestig in die nacht

De versiering met kleipotjes plastieken bloemen

Nooit snoeien zoals herfstbladeren altijd knoeien

Met neef Madan met zijn hertenlach

Zijn nón lá opgezet op zowaar een vrijdag

In dat verlaten dorp waar mensen dachten dat ze nog leefden

Waar patal het voedseloffer was voor de hindi God

En mulo het muildier van een doorweekte dorpszot

Waar vrouwen nog in een van riet geweven kleed zweefden

En geroosterd bloemmeel aan hun kleine handjes kleefden

Waar chrysanten patronen op goedkope paraplu’s overleefden

Boerendochters in het stro hun ontmaagding beleefden

En de zoon van de buren dacht dat hij kon zwemmen

Toen hij het water in een gietijzeren badkuip kon temmen

Autisme Storm.

Foto: emiliacolia op Flickr.com.