Als de wolken zich uitstorten, voel je dan hun pijn?
Als de bloem sterft, ruik je dan het verfrommelde bloemblaadje als een mislukking?
De zon schijnt, maar er is geen licht hier
Alleen schaduwen, het licht zal voor altijd langs je heen schijnen…
Autisme Storm.
Ontsnappen aan onvermijdelijke verdrinking
In het grote verhaal voor ons gesoeplepeld
Gewurgd door de noodzaak
Voldoen aan hun social killer events
Om weldra te stikken
In een wereld van tranen en verdriet
Snuif je jou eigen wereld in
Lik je aan verboden vruchten
Verzwelg je roze nijlpaarden
Om te ontsnappen
Aan een oceaan van verplichtingen
Aan een wereld van chaos
Aan een leven van overleven
Om je ergens thuis te voelen
In een huis dat reeds werd afgebroken
Met slaapkamers op half negen
Met een keuken vol cola en citroen
Een egel door je neus
Een krokodil door je mond
Een grijze kater door het hoofd
En een bizon tussen de benen
Gedreven door verdreven angsten
Verdwenen met geleende dromen
Bezwangerd met een replay
Bevroren in de tijd
Slapend door mistige dagen
Van indrukken en lagen
Zoekend naar een spiegel
Die een vloeipapier blijkt
Dansend met de eigen ziel
Die plots naast jou grote voeten viel
Ik rook de jasmijn van jou oksels
Ik zag de schaduw van jou voelsprieten
Ik voelde het trillen van jou neusharen
Ik proefde het zout van jou adem
Ik hoorde het fluisteren van jou rode bloedcellen
Maar de afstand bleef enorm
Grand canyons ver weg
Eeuwen van tijd
Vervlogen verdampte hersenspinsels
Toen er geen eind aan kwam
Wij de wereld in onze achterzak staken
Het seizoen op de kalender noteerden
Plannen zekerheden waren
Vragen overschilderd werden met tipex
Goden nog bij Romeinen en Grieken hoorden
En wachtrijen in communistische supermarkten
Wij mondkapjes op de brandstapel gooiden
Ebola was opgelost en China nog rijk
Virussen nog drie en één Rus waren
Een knuffel banaal werd
En een bezoek te veel
Reizen een plicht
En een blanco agenda geen zicht
Kon ik maar opnieuw schuilen
In die wereld van voorheen
Omarmen wat nog overblijft
En het anders doen
Gewoon doen…
Autisme Storm.
Kon jij nog maar even leven
Ik jou zo een laatste knuffel geven
Kon ik maar jou warmte voelen
Jij en ik nog samen stoeien
Het huis is groot en stil
Nu jij er niet meer bent
Maar weet het was bijzonder
Dat ik zo’n maatje heb gekend
Jij bent ginds anders, zo ver vandaan
Daar is jou strijd voorgoed gedaan
Alleen jij en ik weten wat echte vriendschap is
Alleen jij en ik weten hoe erg ik jou nu mis
=====
Alleen jij weet hoeveel
Alleen jij weet hoe zwaar
Alleen jij weet hoe lang
De leegte duren zal
Alleen jij weet hoe mooi
Alleen jij weet hoe bijzonder
Alleen jij weet hoe intens
Het leven samen was
In een wereld ver vandaan
In een wereld zonder oud en pijn
In een wereld zonder ziek en klein
Zal jij opnieuw onze held weer zijn
Ga jij opnieuw gaan lopen en knoeien
En mogen we je aaien en paaien
Het ga je goed in een verborgen wereld
Nieuwe maatjes en een nieuw speelveld
Blij dat ik je vriend mocht zijn
Ook al doet afscheid toch zo pijn
Autisme Storm.
Je tatoeëerde je naam in de lippen van mij
De vogels floten en wij hoorden het niet
Jou in mij voelen maakte mij zo vrij
En wetende dat niemand ons zo ziet
Ik voelde je adem aan mijn zij
Je was zo kwetsbaar, maar toch zo sterk
Ik pakte je vast aan je stevige dij
Van liefde maakte jij stevig werk
Onze lichaamssappen borrelden tesamen
De wereld was beperkt tot ons twee
Het zweet stond binnen op de ramen
Toen ik vroeg ‘wil je meer’ zei ze ‘nee’
Het bleef bij die ene keer
Ze zei ‘gedaan, het was fijn’
Mijn hart opgewarmd, maar doet zo zeer
Begreep ze maar die pijn
Autisme Storm.
Ze zitten in de tribune van een atletiekpiste en kijken naar de lopers.
Ze denken dat ze alles zien en weten.
Maar ze blijven toeschouwers.
Zelfs met honderden camera’s en commentatoren.
Ze zullen nooit aanvoelen hoe de lopers lopen.
Waarom ze beginnen te sprinten, versnellen en vertragen.
Hun hart en zweetdruppels voelen.
Ze blijven toeschouwers die denken dat ze alles zien, maar voelen niets.
Alleen de loper voelt zijn bloed verzuren, zijn hart in de borstkas bonken, de inspanningen opdrijven en weten wat er om gaat in het hoofd van de loper.
Alleen de loper kent de weg naar de top en de drijfveer om die te bereiken.
De mensen in de tribune blijven waarnemers, toeschouwers.
Ze kunnen de atleet steunen of breken met kritiek.
Maar nooit zullen zij ooit zelf in de achtbaan lopen en ervaren wat die atleet op dat moment voelt en waarom die op zijn parcours versnelt, vertraagd of waarneemt.
Alleen de loper moet zelf zijn baan lopen en zijn succes behalen.
Autisme Storm.
Ooit was ik de snelste en ooit zal ik opnieuw de snelste zijn.
Ooit was er een kracht groter dan dag en nacht.
Dag en nacht zouden in het niets verdwijnen door deze kracht.
Dag en nacht zijn uitvindsels van de mens.
De mens in al zijn beperkingen en zorgen.
Denkt alleen aan gisteren en morgen.
Wie de grootste kracht kan voelen.
Zal bereiken de allerhoogste doelen.
Wie zal leven in heden tracht niet naar Eden.
Ons aards’ bestaan is een doekje.
Minder dan een letter in een oneindig boekje.
Ons lichaam is een last.
Gooi het weg, onnodig ballast.
Alleen wie zijn lichaam kan verlaten.
Die zijn karma zal optimaal baten.
Sneller dan het licht en het geluid.
Komt de ziel het aardse lichaam uit.
Een kracht, geen atoombom kan dit aan.
Een snelheid, alle hindernissen uit de baan.
Een lichtflits, mooier dan de mooiste fee.
Een bereik, geen afstanden tellen nog mee.
Alles begint waar alles eindigt.
Alles geneest waar alles pijnigt.
Ziekte en pijn zijn alleen op aarde.
Elders hebben zij geen enkele waarde.
Wie de aarde kan loslaten heeft een oneindig aantal nazaten.
Sneller dan het licht zal ik straks vliegen.
Krachtiger dan een explosie mijn beperktheid verliezen.
Een korrel in de woestijn zal mijn lot weer zijn.
Kleiner dan klein en groter dan groot.
Het mooiste lichaam heeft afgedaan.
Slechts een schuilplaats van het aards’ bestaan.
Komen zal ik opnieuw, komen zal ik altijd.
Ontdekken en beleven, het lastdier en de vrijheid.
Het leven heeft geen zin, als een ring heeft een begin.
Veel zwaarder dan elk water is ons denken aan steeds later.
Later is pas hier als drie is een vier.
Waarom denken aan morgen, een stad van 1.001 zorgen?
Wie leeft zijn eigen leven, bereikt de grootste zegen.
Geniet, beleef vandaag. Morgen is te snel en gisteren was te traag.
Autisme Storm.
Als je het kon horen.
De wind draait rond mijn oren.
Als je het kon voelen.
Wat ik wil bedoelen.
Als je het zou zien.
Ogen voor een man of tien.
Nummerplaten voor de vleet.
Altijd het detail dat het ‘m deed.
Kriebels in mijn buik.
Elke verandering een grote fuik.
En drukte in mijn hoofd.
Weinig goeds dat dat beloofd.
Prikkels hier, prikkels daar.
Gevoelens uiten veel te zwaar.
Als je eens wist wat ik wil bedoelen.
Als je eens wist hoe ik mij zou voelen.
Mijn hart staat stil, mijn hoofd zit vol.
Alles zien, alles horen eist zijn tol.
Alles zit vanbinnen, opgesloten in een bunker.
Alles onder controle, mijn drift, mijn hunker.
Een bezoek aan het warenhuis.
Daar voel ik mij nooit thuis.
Tien geluiden, honderd kleuren.
Daar kan steeds wat onverwachts gebeuren.
Lawaai, kabaal, banaal, fataal.
Geuren, kleuren, gebeuren, treuren.
Horen, oren, storen, boren.
Voelen, bedoelen, betasten, belasten.
Gelukkig alleen. Mijn eigen planeet.
Niet boos: dat je ’t maar weet.
Een taxi naar huis.
Herkenning, mijn thuis.
Geef mij mijn ruimte, geef mij mijn tijd.
Niet jou, maar de boze wereld die ik nu vermijd.
Autisme Storm.
Autisme Storm 