Ik ben het gezang van de vogels,
het gefluister in de bomen.
De zachte stilte na een storm,
en de warme zomerbries.
Ik ben de sterren aan de hemel ’s nachts,
Ik ben de gedachten in je hoofd die zeggen dat er iets goed is.
Ik hou je hand vast als je je down voelt,
Hoewel ik het gevoel krijg dat je het gewoon niet weet.
Ik ben niet gestorven.
Ik ben nog steeds hier.
Ik ben die zachte stem
In jouw oor.
Autisme Storm.
Het was weer lang geleden
De sneeuw die kwam beneden
Het zag overal witjes aan
Alle auto’s van de baan
Ik kon het niet geloven
Wat deden ze toch daarboven
Boven in de hel
Deden zo hun ding daar wel
Kon ik maar verlangen
Naar vogels en gezangen
Kon ik maar weer staan
Op de aarde of de maan
Maar niemand kan ooit beloven
Dat de lente ooit zal komen
Mijn adem bleef toen staan
Het leven plots gedaan
Ik stond die ochtend voor het venster
Mijn lichaam zijn laatste genster
Het zag zo wit daarbuiten
Sterretjes bevroren aan de ruiten
Maar voor mijn ogen, plotseling zo zwart
Opeens begeven, veel te jong mijn hart
Ik zal geen honderd halen
Ik steeg op uit de dalen
Mijn karma zweeft nu rond
Waar het nooit vriest aan de grond
Het zal nooit meer lente of winter wezen
Nooit meer pijn, ziek of genezen
Ik heb mijn rust gevonden
In de hemel voor de honden
Autisme Storm.
Koekoek, dag vogel, wat is er met jou?
Dag vogel, dag beest, straks ben je er geweest.
Maar roepen en roeken.
Maar vloeken en vluchten.
Geen verantwoordelijkheid, geen zorgen.
Jou ei in een ander nest vanmorgen.
Jij die mij test, roep niet zo hard.
Vijf vogels op een rij, maar jou kreet erbij.
Laat hen ook eens zingen, niet altijd verdringen.
Ik ken jou verhaal, het is zo banaal.
Mijn oren gaan sidderen, jou kreten fataal.
Koekoek met honing, pluimvee voor koning.
Met jou bestaan is het gedaan.
In de stoomoven nu gans vooraan.
Op de voorgrond wou jij altijd treden.
Had dan mijn oren best vermeden.
Gekruid met lookboter, dat is nu mijn zegen.
Autisme Storm.
Autisme Storm 