De lucht is prachtig blauw
boven dit veld van paardenbloemen.
Tot zaad vergaan ging ik er in liggen
en de zachte pluiszaden vlogen om me heen.
Ik ademde ze in
en ze vulden mijn longen.
Nu kan ik geen adem meer halen.
Ik ben aan het stikken
en het is zo mooi.
Autisme Storm.
De zwarte vijvers lopen vol.
Gemene kikkers vragen tol.
Duistere, donkere dromen.
Een toekomst wil niet komen.
Omdat het verleden blijft plakken.
Aan kastelen waar toegangspoorten naar beneden zakken.
Met een guillotine in de achtertuin.
En het dagelijks overleven op vrolijk puin.
Omdat de leugen de waarheid is.
En de waarheid vervlogen, onzichtbaar gas.
Mijn ribben vervormen tot breekbaar vlas.
En geen adem blijft in mijn glas.
Een glas dat leger is dan half.
Een een hoofd drie kwart na elf.
De dagen zoeken, de weken roepen.
De sleur glijdt zonder kleur.
De melk roomt tot een rare geur.
Maar we zien niets meer in al het licht.
In genieten en leven als een valse plicht.
De omgeving moordt, de adem smoort.
De pijn vandaag, de hunker naar later.
Als het niet meer hoeft van meer en vaker.
Als wakker worden verdwijnt na slapen.
Als het niet meer kan en we alles achterlaten.
Autisme Storm.
Ik verloor mijn weg
In een wereld die bleef stilstaan
In de leegte van het bestaan
Ik voelde mij klein en groot tegelijk
Wachtend tot er iets gebeuren zou
Maar alles kwam terug
Zonder helden, zonder winnaars
De vlakte bleef vlak
En de ene dag strompelde over de volgende
Tot de week weker werd
En de maand wachtte op maandagen
De wereld leek leeg
De hoofden vol
De mens bleef dwaas
En de bazen de baas
Niets zou veranderen, niets zou zijn
We bleven verweesd, we bleven klein
Autisme Storm.
Liedtekst :
Ik ben een ajuin… van ons stad
Ik ben heel vies… ik ga nooit in bad
Ben op weer de dool… eindig in een riool
Mijn vrouw heeft ’t gehad… ik ben weeral zat
Zit mijn hoofd weer vol… ga ik uit de bol
Draag al haar kleren… het kan verkeren
Heb ik weer leut… drink mij een teut
Een hete stoot… dan ga ik in ’t rood
Elk jaar weer prijs… met Jan Theys
Ik zal er zijn… voor het groot festijn
Ik drink dan gin, bier… en veel wijn
Heb dan leut… tot de laatste sleut
Ben ik nog wakker… dan voel ik mij dapper
Jajaja…
Ik ben niet te doen, sinds zaterdagnoen
Ik ben een Aalst kapoen
Ik ben niet te doen, sinds zaterdagnoen
Ik ben een Aalst kapoen
En ben ik weer zat, dat heeft zij ’t gehad
Dan is de muis weer eens niet thuis
Dan ben ik de kat in een diepe zak
Dan nog liever bier en weer in de bak
Neeneenee…
Ik ben niet te doen, sinds zaterdagnoen
Ik ben een Aalst kapoen
Ik ben niet te doen, sinds zaterdagnoen
Ik ben een Aalst kapoen
En ben ik weer zat, dat heeft zij ’t gehad
Dan is de muis weer eens niet thuis
Dan ben ik de kat in een diepe zak
Dan nog liever bier en weer in de bak
Héhéhé…
Ik ben niet te doen, sinds zaterdagnoen
Ik ben een Aalst kapoen
Ik ben niet te doen, sinds zaterdagnoen
Ik ben een Aalst kapoen
En ben ik weer zat, dat heeft zij ’t gehad
Dan is de muis weer eens niet thuis
Dan ben ik de kat in een diepe zak
Dan nog liever bier en weer in de bak
Autisme Storm.
Verdwaald in kilte en donkere dagen
Tussen zijn geboorte en het nieuwe jaar
Gedragen in dunne speklagen
Wegen glad vol doodsgevaar
Naar een nieuwe wereld en toekomst
De oude zorgen en nieuw verdriet
Met rijke spijzen en dranken gemorst
Zodat iedereen het weet en ziet
Begint het licht weldra te branden
Alles moet weer vol en vlug
Goede intenties gaan verzanden
En niemand kan nog terug
Het nieuwe wordt weer snel het oude
Kaarten met wensen vergeeld papier
Die verstotene weer in de kou
Onze deur niet langer op een kier
De rolluiken dalen neer
De stress versmacht de gezelligheid
Onverschilligheid haalt het weer
En volgend jaar proberen we het nog een keer
Autisme Storm.
Mijn hoofd zit vol
Als een kokosnoot
Die al vanbinnen geraspt is
Als hersenen die overstromen
In een kleverige, vloeibare massa
Indrukken, beelden, kleuren, geluiden
De structuur is zoek
De regelmaat is weg
De dagelijkse routine is dood
De taken zijn opdrachten
Verplicht sociaal zijn
Meegaand en meegezogen
In een spiraal van emoties
In een tornado van beelden
In een kakafonie van geluiden
Herrie aan de macht
Het hoofd voelt zwaar en vol
De oude dag roept mij toe
De nieuwe dag verslindt mij
Mijn regelmaat een bekende
Als een krokodil met gepoetste tanden
Autisme Storm.
Kinderen op de dool.
Ze moeten terug naar school.
Hun boekentas steekt vol.
Een meetlat, passer en andere brol.
Autisme Storm.
Een orkaan van moleculen zweeft rond
Kleine partikels hoog boven in de lucht
Met een verschroeiende niets aflatende snelheid
Och zo klein, och zo snel, bliksemsnel
Twee atomen, punten, stippen aan het heelal
Eeuwig blijvend, eeuwig voort bewegend
Een snelheid, een intensiteit, een kracht nooit gezien
Piepkleine delen die zweven in de stroom
van een fluitketel, energie opwekkend, drijvend, vliegend,
storm en orkaan, snelheid
Verder dan wij kunnen zien met camera’s en telescopen
Meer licht, meer power en meer kracht dan wij in mensentaal kunnen benoemen
Het heelal miljarden keren groter dan wij ooit dachten
Duizend Columbussen nodig om het te ontdekken… ooit
Zo enorm, zo ledig en zo vol
Leeg en vol tegelijk
Zwart, kleurloos en in regenboog kleuren tegelijk
Jij mens kan niets zien
Hij God kan alles zien
Bestuurder van mens en natuur
Partikels, stofjes in het heelal
Met de afstandsbediening voor miljarden drones
Nee, het leven is niet eindig
Het begint pas als wij denken dat het stopt
Als de mens denkt dat het vijf voor twaalf is,
is het nog maar de eerste minuut van een nieuwe dag
We hebben nog niets gezien
Het is nog volstrekt donker en nacht
Het blauwe uur moet nog komen
Het is nog maar net naar bed gegaan
De schakering, de overgang tussen dag en nacht
of nacht en dag beter gezegd
Eén minuut na middernacht is het
Niet vijf voor twaalf
Als wij denken dat we dood gaan, dan het einde nabij is,
dat het afgelopen is, dat we onze keukelaar zetten,
zijn we nog primatuurtjes
Het leven begint pas als wij denken dat er geen leven meer is
Als we het einde denken te zien,
is het wachten op het licht na de tunnel
Als alles donker wordt, is het slechts een slaap
Als alles tot rust komt, is het louter pauze
Een knop ‘on hold’
Even uitademen
De stilte van één mini-seconde
En nog één
Als alles stil en donker wordt, als alles dood lijkt,
is het een stilstaand beeld op de tv,
de winterslaap van fauna, flora, een beer, de bloem, de boom, onszelf
Onze winterslaap gaat tot in het kleinste partikel,
de kleinste atoom, de kleinste cel van ons lichaam
De kern van onszelf, ons bestaan
Het lichaam is ons omhulsel
Zoals cichorei. Een ajuin. Alles verwelkt.
Alle schillen bevatten de kern van ons bestaan, ons wezen
Het karma vervat in de ziel
De pose tot de pauze
En na elke pauze het atoom
dat onze ziel bevat en dat opnieuw uitgroeit
tot een nieuw karma, een nieuw bestaan
Als we ons ontdoen van alle schillen,
vervellen we telkens tot het ene atoom
dat meer licht geeft dan alle sterren samen
Dat meer energie en kracht bevat dan de zwaarste atoombom
of vulkaanuitbarsting
Uit het niets zal alles ontstaan
Opnieuw en opnieuw
Elke atoom zal opnieuw zijn karma opbouwen
Als een lege batterij die in het stopcontact opnieuw tot leven komt
Er is geen einde aan het leven
De dood is enkel de transitie, de pauzeknop naar een ander leven
De trein die even stil staat
En toch weer verder bolt naar een nieuwe halte
Een nieuw landschap verkent en ontdekt en over de sporen weer tot leven komt
De sporen liggen er
De wissels van voordien bepalen onze volgende bestemming
Ons doel, onze reis
We sporen naar een nieuw leven, naar een nieuwe toekomst
Een nieuw karma verwelkomt ons
Hoe de partikels zweefden en quasi tot stilstand kwamen bepaalt
de volgende beweging, vlucht, storm, orkaan in ons bestaan
Nooit meer hetzelfde als voorheen, het verleden, als de rugzak,
de bagage om mee te nemen op een nieuwe reisweg
Een nieuwe route in ons bestaan
Als niets zijn wij gekomen en als niets zullen wij ook verder gaan
Ons bestaan
BIJ-STAAN
Iemand staat ons bij
Een éne God figuur
Geen mens, gans anders…
Autisme Storm.
Weer verandering! Weer storm in mijn hoofd!
Nieuwe computer, nieuw behang, nieuwe dokter voor de voeten.
Waarom weer verandering? Waarom weer helemaal anders?
Ik ben het even beu. Ik wil ook dingen alleen doen. Rust en stilte in mijn hoofd. Weg tornado’s die alles mee zuigen in een draaikolf.
Ik wil een bureau thuis om aan te werken en te schrijven.
Tractor. Boem, boem. Weg zijn wij. Altijd weg, altijd reizen.
Bakstenen vallen uit de lucht. De muur is af en toch blijven bakstenen naar beneden komen.
Rode bakstenen. Mijn hoofd zit vol. Vol lawaai, drukte, veranderingen, geluiden. Weg is de stilte. De stilte van de woestijn.
Koekoek en roekoe. Ik wring hun nek nog eens om! Dit is geen uur om al wakker te zijn!
Deur open en dichtklappen van een auto. Starten van de auto, verder rijden.
Bonk, knots. Waarom maken autoportieren die ’s morgens dichtslaan altijd zo een hels kabaal?
Kabaal, lawaai. Lawaai, kabaal.
Vlucht naar voren.
Was morgen maar gisteren, dan zou ik vandaag gelukkig zijn.
Mijn hoofd zit vol. Weeral!
Zoals een pas getankte benzinetank in de zomer.
Zoals de Piper Alfa uit zijn voegen explodeerde.
Vol zoal zwart en dan nog zwarte dozen erbij.
De weg van stilte is zoek. Een verlaten eenzame weg versus een autostrade van indrukken en geluiden. Emoties en gevoelens als een zware last in een rugzak om mee te dragen.
De rugzak lijkt makkelijk van je af te gooien en dan strompel je opnieuw over een nieuwe rugzak. Vol met andere spullen waarvan je niet weet of ze van jou, jou buurman of iemand anders zijn.
Als die koekoek nog eens koekoek roept, zal ik wat kroepoek in zijn bed steken.
Vliegtuig weg met zorgen in de lucht of weg om weg te zijn? Als jaarlijkse of trimestriële verplichting. Die we dan met de nodige druk en poeha aan onszelf hebben opgelegd.
Mijn verhaal. Een ander verhaal. Ik ben anders. Maar laat me toch mijzelf zijn. Laat mij leven en mijn eigen ding doen.
Ik ben geen kleuter, geen klein kind. Ik heb ook een mening, interesses, ik wil ook mijzelf zijn en mij nuttig voelen in deze maatschappij.
De storm kan gaan liggen. De stilte kan terugkeren. Het zware hoofd zat weer zo vol. Vol-au-vent met koekoek. Dat zou misschien ook wel lekker zijn.
Autisme Storm.
Mij hart bloedt leeg. Het strand zit vol.
Een guillotine van lawaai hakt af.
Mijn adem breekt, de pijn versmeed.
Geschreeuw verstomd de ijle lucht.
Vibratie, een roes, een waanidee.
De pols stoot geen rode tranen meer.
De spetter daalt in zeden neer.
Het gezoem staat op, de ochtend geeuwt.
De pijn vanbinnen, de kloof vanboven.
Hoe leeg beneden, hoe druk daar buiten.
De koekoek stiller, het suizen luider.
Mijn hart is leeg, mijn hoofd is vol.
De routine roept voor mij alleen.
De afleiding zingt voor hun tezamen.
Geluk te koop in roebels en ponden.
Verdriet en onrust in koopjes en solden.
Een steek, een scheur, een ander lied.
Een bloedend hart, niemand die ’t ziet.
Autisme Storm.
Autisme Storm 