Alleen aan de wandel
In de waas van die herfst
Vergaan verwenste handel
Met weegschaal onnuttig en ver
Beslissing flagrant genomen
Zette zij het mes er maar in
Raadsel wat zal zijn en zal komen
Maar nooit meer een vent
Verloren de reinheid en dromen
Enige rust nooit gekend
Van voorspoed weer niet bedient
Vermoordde ze derhalve haar vriend
Autisme Storm.
Kon ik mij maar verwarmen
Aan die vacht van plezier
Aan die snoet van vertier
Was jij maar weer hier
.
Vrienden sterven nooit
Alleen hun adem stopt
En voetstappen verdwijnen
Maar de liefde blijft
.
Een beste vriend sterft niet
Omdat je hem niet langer ziet
Een beste vriend blijft naar jou komen
In herinneringen en mooie dromen
.
Kon ik toveren
Dan nam ik mijn toverstaf
En jij bracht hem weer
.
Mijn kleine vriend
Mijn groot verdriet
Die een plotse wind
Naar de hemel blies
.
Waarom moet je ons plots verlaten
Naar jou reis hebben wij het raden
Waar loop je nu toch rond
Mijn liefste (naam), mijn allerliefste hond
.
Niemand die het bevat
Voor hen was je maar een kat
Voor ons was je een held
Onze (naam), ons maatje
Blij dat ik je heb gekend
Autisme Storm.
Kon jij nog maar even leven
Ik jou zo een laatste knuffel geven
Kon ik maar jou warmte voelen
Jij en ik nog samen stoeien
Het huis is groot en stil
Nu jij er niet meer bent
Maar weet het was bijzonder
Dat ik zo’n maatje heb gekend
Jij bent ginds anders, zo ver vandaan
Daar is jou strijd voorgoed gedaan
Alleen jij en ik weten wat echte vriendschap is
Alleen jij en ik weten hoe erg ik jou nu mis
=====
Alleen jij weet hoeveel
Alleen jij weet hoe zwaar
Alleen jij weet hoe lang
De leegte duren zal
Alleen jij weet hoe mooi
Alleen jij weet hoe bijzonder
Alleen jij weet hoe intens
Het leven samen was
In een wereld ver vandaan
In een wereld zonder oud en pijn
In een wereld zonder ziek en klein
Zal jij opnieuw onze held weer zijn
Ga jij opnieuw gaan lopen en knoeien
En mogen we je aaien en paaien
Het ga je goed in een verborgen wereld
Nieuwe maatjes en een nieuw speelveld
Blij dat ik je vriend mocht zijn
Ook al doet afscheid toch zo pijn
Autisme Storm.
Hoe donker is de nacht
Als de ochtend niet meer lacht
Als je het licht niet meer ziet
Tussen al dat grote verdriet
Als iemand het heeft donker gemaakt
En aankomende trein je auto raakt
Als je niet meer kan vertrouwen
En het leven gaat vernauwen
Tot opeens twee straallichten
Die de afstand snel verdichten
Een enorm lawaai een enorm klap
Wat rest een drama op Google Maps
Hoe jong je was
Hoe goed je de regels las
Je wou van alles doen, je wou vooruit
De toekomst verwrongen staal, gebroken ruit
Als engel moet je leven
Te vroeg, te zeer bedreven
Een vriend kwijt, een verlies zo groot
Om een onschuldige, nu plots dood
Autisme Storm.
Wat weet je nog van Madrid? Wie gaat er mee?
Als je dat vraagt aan mij, dan zeg ik ‘nee’.
Duizend terrassen in Rome om zalig van te dromen.
Blijf je bij mij, dan blijf ik bij jou.
Duizend terrassen in Rome om zalig van te dromen.
Bart Kaël, ga nu maar weg, het is al goed.
Wat was er in Madrid, herinner ik het mij maar.
Grote witte gebouwen, zuilen, marmer.
Smallere straatjes met terrasjes, passanten die paraderen.
Een boulangerie-ijssalon, verslikken in blauwe ijscrème.
Nee, blauwe lippen zei mijn vriend.
Beneden naar het toilet om uit te hoesten.
De politie die passeert. Nog meer verslikken in het lachen.
Christelle, nee Parijs, nee Madrid was het…
Wat hebben we in Madrid gedaan?
Kasseien en het koninklijk paleis.
Cola light, pssssst, flesje open in het sjieke paleis.
De garde, de wachter… boos en roepen.
Zijn tapijten moeten schoon blijven liggen.
Wij braaf zijn en weer verder gaan.
Autisme Storm.
Oh gele totempaal, waar zijt gij nu heen?
Waarom brengt gij vandaag zoveel zoekenden op de been?
Jarenlang stond gij daar aan het restaurant.
Trouw op post voor bezoekers in heel Nederland.
Werden al die eet- en drinkgelagen jou te veel?
Of wou je opeens groen wezen en niet langer geel?
Steeds was jij trouw op post.
Met een gratis glimlach die niks kost.
Kwamen treurende indianen jou vannacht halen?
Dachten ze om een gele totempaal gaat toch niemand malen?
Wou je zo opeens dan de oversteek maken?
Of moest je dringend weg voor louche zaken?
Lieve gele totempaal, kom snel weer naar huis.
Het is een oproep van jou vriend, de schuurbuikmuis.
Autisme Storm.
Oh vogel, klein, maar fijn.
Zoudt gij vandaag mijn vriendje willen zijn?
Gij met uwe grote staart.
Wat kost dat ding, wat is het u waard?
Oh vogel, klein maar fijn.
Zoudt gij vandaag mijn vriendje willen zijn?
Ik ben jaloers op uwe staart.
Hij is nog langer dan die van een paard.
Van waar hebt gij al die vederen vergaart?
Ze geven u schoonheid, kracht en zoveel vaart.
Ach, gij schrijverke, ik stond vanmorgen op.
Ik had opeens twee pluimpjes op mijne kop.
Waarom met al uw wijsheid zegt ge daar niets van?
Met uw intelligentie zoals water in een kan.
Nee, gij kijkt alleen naar mijne staart.
En vraagt mij constant ‘wat is hij waard?’
Ik zal u zeggen heel stil en fijn.
Wat mijn pluimenstaart waard zal zijn.
Hij is nog minder waard dan klei.
Maar vooral, hij is en blijft van mij!
Kijken naar mijn staart mag je oh zo veel.
Maar betalen en krijgen is niet uwe deel.
Dag schrijverke, zeg, tot ziens ik vlieg nu weg.
Autisme Storm.
Autisme Storm 