Daar wacht hij bij het raam,
starend naar de fluwelen zomerhemel,
op zoek naar haar favoriete fruit,
fluisterend nadenkend
Alleen de lijster antwoordt:
het ultieme deuntje van de zomer
Ondanks treurnis glimlacht hij,
blij dat het geluid in de kille nacht,
zijn eigen gedachten overstemt
Alles is beter dan stilte
Autisme Storm.
Hij had er al tien
Kaiback sokken in het wasmachien
Dus zat hij er maar op
Met zwarte haar, Roemeense kop
Ontdaan van bovengoed
Vol verwachting, vol van gloed
Op dat draaiende gedrocht
Nooit gehad, nooit zelf gekocht
Te wachten op de was
In zijn boxershort van vlas
Autisme Storm.
Waar is dat huis waar de deur nooit opengaat
Waar het wachten blijft op warmte en blijheid
De vreugde altijd zoek is en altijd laat
En het enige kind zwijgt en lijdt
Hier waar vader met strenge hand regeert
En moeder kuisziek de liefde wist
Waar mijn maag zich ommekeert
En iedereen gaat lopen met leugen en list
Waar ik mijzelf niet eens kan zijn
Mijn vader ontsnapt en de koersfiets neemt
Met een strenge hand het kind de hoek indrijft
En mijn moeder een tweede claimed
Waar geborgenheid en een knuffel verborgen blijft
En moeder mij naar de school toestuurt
Met rode muts met witte pompon
Waar pesten duurt en voortduurt
Lachen om mijn anders, mijn dikke ton
Snel met mijn fiets op de vlucht
Verdwalen op grootmoeders’ boerderij
Om te ademen, om vrijheid en lucht
Met de dieren aan mijn zij
Waar is dat huis
Waar mijn moeder flikflooide in de kelder
Waar is dat huis
Waar spanningen vertroebelden het leven helder
Daar wil ik niet langer naartoe
Waar in de living het ziekenbed van moeder lag
Na vier jaar behandelingen en kanker moe
Waar ik stelende zussen bezig zag
Met handen vol parels en juwelen
En kleren en meer van dat fraais
Waarvan kinderwonden niet meer helen
Zoals vissersboten werkloos aan de kaai
Een huis waar ik nooit mijzelf kon zijn
Omdat flikkers nu eenmaal niet in hun kerk pasten
Ik stelden hen zwaar teleur, echt niet fijn
Omdat ik simpelweg viel op gasten
Waarom kan een thuis zo moeilijk zijn
Waarom kan ik niet gewoon de zoon zijn
Die anders is dan iedereen
Als een tomaat naast een winterpeen
Het huis waar ik niet wil komen
Niet wonen
Waar vader nog wat wou toelichten aan haar sterfbed
Een nieuw gegeven, een nieuwe aanzet
Maar dat huis heeft nu afgedaan
Ik woon nu elders
Gelukkig voortaan
Autisme Storm.
Ik verloor mijn weg
In een wereld die bleef stilstaan
In de leegte van het bestaan
Ik voelde mij klein en groot tegelijk
Wachtend tot er iets gebeuren zou
Maar alles kwam terug
Zonder helden, zonder winnaars
De vlakte bleef vlak
En de ene dag strompelde over de volgende
Tot de week weker werd
En de maand wachtte op maandagen
De wereld leek leeg
De hoofden vol
De mens bleef dwaas
En de bazen de baas
Niets zou veranderen, niets zou zijn
We bleven verweesd, we bleven klein
Autisme Storm.
Ik vond de zoetheid in het witte licht
Van een broeihete ijskast
Omgeven door speeltjes die leefden
In een verleden en toekomst
Waar beertjes zaten in het brood
En vlinders dartelden olifanten groot
Ik vond de zuurheid in het gele licht
Toen de ijskast begon te smelten
En fonteintjes keukenmieren deden laven
Aan jenever met citroenijs
Van een kofschip dat niet wou drijven
In de zwaarte van het heden
Ik vond de zachtheid in het groene licht
Toen marsmannetjes stonden te wachten
Met witte mondmaskertjes op de lijnbus
En ze vergaten te vragen
De eindhalte van hun avontuur
In vond de rust in het zwarte licht
Omdat niemand daar knipperde
De was daar droogde en weekte zonder draden
Een eengemaakte geur van de ontplofte zomer
Na de staatsgreep op de lente
Die we nog steeds niet konden aanvaarden
Autisme Storm.
Er was een tijd toen de aarde nog een ronde bol was
En niemand sprak over een piek of iets afvlakken
En je creativiteit niet werd gefnuikt
Door Corona doden en statistieken
Je nog vrij en zorgeloos kon rondlopen
Zonder afstanden of meters te tellen
Te wachten op mondkapjes uit China
En toestellen om weer op adem te komen
Toen mensen nog gewoon stierven in rusthuizen
Omdat ze gewoon oud werden
Toen we nog niet terecht kwamen in Whatsapp groepjes
En overstelpt werden met onzedelijke filmpjes
En met dwaze informatie onze handen wasten
Van mensen die ons eigenlijk geen knijt interesseren
En het geklaag van onderwijspersoneel die voor het eerst werken
Want dat waren ze nooit gewoon
Met als enige voordeel dat we dit jaar
Niet naar dat bekakte Songfestival moeten kijken
En eindelijk ademruimte vinden in onze agenda
Eindelijk de vakantiefoto’s van de voorbije zes reizen bekijken
Waarvan we al lang niet meer weten welke foto waarbij hoort
De enige open parken zijn autostrades geworden
Van ontregelde mensen en psychopaten
Die zich verbazen over hun eigen spiegel
Van agenten die niet langer op boeven jagen
Maar op alles wat sociaal in de omgang is
Van regels die vloeien uit een gewond dier
En schreeuwen in een donkere nacht
En stiltes die liggen te wachten op een begrafenis
Waarbij zelfs vier kaartspelers te veel zijn
Omdat we leven in andere tijden
Met zekerheden die pootje gelapt zijn
Met conflicten die verengen in tijd en ruimte
Exploderen in de woonkamer
Ontgroenen in de supermarkt
Tot niemand nog de moed kan vinden
Om de dag van gisteren toe te dekken
En het bed vandaag weer op te maken
Autisme Storm.
De wind verloor zijn haren
Maar niet zijn streken
De winter stond voor de deur
Bonken zonder kloppen
Onder elke spleet
Een gespleten venijn
Die doet sidderen
Als de eerste keer
Verschrompelen als een oudje
En versmurfen tot blauw
De winter was binnen
De winter was buiten
De zomer zat in Ibiza
De herfst in Canada
En de lente nog
In moeders’ buik
Autisme Storm.
Waarop heb ik zolang gewacht?
Ik zou het moeten weten, mijn gedacht
Was het in de nacht of overdag?
Wie die mij dat zeggen kan?
Ik herinner mij iets, maar meestal niets
Het was op een woensdag of vrijdag misschien
Het wachten bleef duren
Het leken wel uren
En niets bewoog en niemand kwam
Tot men mij vond
Alleen en verward
Op het koertje voor het ouderenhuis
Autisme Storm.
Wanneer de herfst langs de bladeren begint te schuren, zal het wachten op de winter niet lang meer duren.
De zon zal alsmaar minder schijnen. De laatste kleuren van de mooie herfst verdwijnen.
Van natuur in kleurenpracht naar welterusten fauna en flora, slaap zacht. Jullie tijd is gekomen. Wat rest zijn de laatste dromen.
De vrieskou is in het land. Koning winter aan de overhand.
De nerven van ons bestaan laten zich één voor één gaan. Hun laatste uren gekomen, slechts kaal nu alle bomen.
Laat mij niet sterven in de winter. De lente, de zomer, de herfst tot ginder.
Laat mij dromen van alle seizoenen. Geef mij liefde, warmte en duizend zoenen.
Laat mij lente, zomer en mijn oude dagen slijten in de herfst. Maar mijn waardigheid is geen open werf.
Als mijn benen zijn versleten heb ik nog mijn wankel geweten. Als ik traag word als een slak, maak van mijn dagelijks geluk dan mijn levensvak.
Laat mij antiek, Ambiorixen in Tongeren, maar nooit verdorsten of verhongeren.
Maar als zout blijft neerdalen in open wonden. En mijn lichaam en geest draaien in een alsmaar kleiner ronde.
Dan hoef ik geen rondje winter meer. Dan wil ik geen laatste seizoen en heel veel zeer.
Als ik niet langer kan dromen, hoeft de winter niet meer langs te komen.
Dan wil ik in jou armen vertoeven en daar in de herfst mijn laatste paddenstoelen zoeken.
Autisme Storm.
Een orkaan van moleculen zweeft rond
Kleine partikels hoog boven in de lucht
Met een verschroeiende niets aflatende snelheid
Och zo klein, och zo snel, bliksemsnel
Twee atomen, punten, stippen aan het heelal
Eeuwig blijvend, eeuwig voort bewegend
Een snelheid, een intensiteit, een kracht nooit gezien
Piepkleine delen die zweven in de stroom
van een fluitketel, energie opwekkend, drijvend, vliegend,
storm en orkaan, snelheid
Verder dan wij kunnen zien met camera’s en telescopen
Meer licht, meer power en meer kracht dan wij in mensentaal kunnen benoemen
Het heelal miljarden keren groter dan wij ooit dachten
Duizend Columbussen nodig om het te ontdekken… ooit
Zo enorm, zo ledig en zo vol
Leeg en vol tegelijk
Zwart, kleurloos en in regenboog kleuren tegelijk
Jij mens kan niets zien
Hij God kan alles zien
Bestuurder van mens en natuur
Partikels, stofjes in het heelal
Met de afstandsbediening voor miljarden drones
Nee, het leven is niet eindig
Het begint pas als wij denken dat het stopt
Als de mens denkt dat het vijf voor twaalf is,
is het nog maar de eerste minuut van een nieuwe dag
We hebben nog niets gezien
Het is nog volstrekt donker en nacht
Het blauwe uur moet nog komen
Het is nog maar net naar bed gegaan
De schakering, de overgang tussen dag en nacht
of nacht en dag beter gezegd
Eén minuut na middernacht is het
Niet vijf voor twaalf
Als wij denken dat we dood gaan, dan het einde nabij is,
dat het afgelopen is, dat we onze keukelaar zetten,
zijn we nog primatuurtjes
Het leven begint pas als wij denken dat er geen leven meer is
Als we het einde denken te zien,
is het wachten op het licht na de tunnel
Als alles donker wordt, is het slechts een slaap
Als alles tot rust komt, is het louter pauze
Een knop ‘on hold’
Even uitademen
De stilte van één mini-seconde
En nog één
Als alles stil en donker wordt, als alles dood lijkt,
is het een stilstaand beeld op de tv,
de winterslaap van fauna, flora, een beer, de bloem, de boom, onszelf
Onze winterslaap gaat tot in het kleinste partikel,
de kleinste atoom, de kleinste cel van ons lichaam
De kern van onszelf, ons bestaan
Het lichaam is ons omhulsel
Zoals cichorei. Een ajuin. Alles verwelkt.
Alle schillen bevatten de kern van ons bestaan, ons wezen
Het karma vervat in de ziel
De pose tot de pauze
En na elke pauze het atoom
dat onze ziel bevat en dat opnieuw uitgroeit
tot een nieuw karma, een nieuw bestaan
Als we ons ontdoen van alle schillen,
vervellen we telkens tot het ene atoom
dat meer licht geeft dan alle sterren samen
Dat meer energie en kracht bevat dan de zwaarste atoombom
of vulkaanuitbarsting
Uit het niets zal alles ontstaan
Opnieuw en opnieuw
Elke atoom zal opnieuw zijn karma opbouwen
Als een lege batterij die in het stopcontact opnieuw tot leven komt
Er is geen einde aan het leven
De dood is enkel de transitie, de pauzeknop naar een ander leven
De trein die even stil staat
En toch weer verder bolt naar een nieuwe halte
Een nieuw landschap verkent en ontdekt en over de sporen weer tot leven komt
De sporen liggen er
De wissels van voordien bepalen onze volgende bestemming
Ons doel, onze reis
We sporen naar een nieuw leven, naar een nieuwe toekomst
Een nieuw karma verwelkomt ons
Hoe de partikels zweefden en quasi tot stilstand kwamen bepaalt
de volgende beweging, vlucht, storm, orkaan in ons bestaan
Nooit meer hetzelfde als voorheen, het verleden, als de rugzak,
de bagage om mee te nemen op een nieuwe reisweg
Een nieuwe route in ons bestaan
Als niets zijn wij gekomen en als niets zullen wij ook verder gaan
Ons bestaan
BIJ-STAAN
Iemand staat ons bij
Een éne God figuur
Geen mens, gans anders…
Autisme Storm.
Autisme Storm 