Ik ben het gezang van de vogels,
het gefluister in de bomen.
De zachte stilte na een storm,
en de warme zomerbries.
Ik ben de sterren aan de hemel ’s nachts,
Ik ben de gedachten in je hoofd die zeggen dat er iets goed is.
Ik hou je hand vast als je je down voelt,
Hoewel ik het gevoel krijg dat je het gewoon niet weet.
Ik ben niet gestorven.
Ik ben nog steeds hier.
Ik ben die zachte stem
In jouw oor.
Autisme Storm.
Het zwarte goud
Toverde bitterheid op zijn tong
Zout tussen bubbels en benen
En een warme gloed tussen Adam’s appel
Die neerdaalde door tepels en dijen
Om te verdwijnen in een zure massa
Kolkend van verlangen naar meer
Om een hongerende dorst te stillen
In een mok van vertrouwen
In een gevoel van herkenning
En een opstoot van energie
Om de volgende minuut te halen
En het volgende uur hopelijk ook
Tot de zwarte geest is uitgewerkt
En schreeuwt om een nieuwe drug
Daar ginds in de zon
Waar het leven begon
Stond alles voor hem klaar
Zwembad, ligstoel en bar
Zonnewarmte op zijn huid
Cruiseschip gans vooruit
Naar een perspectief zonder zorgen
Naar een leven zonder morgen
Dubbele bodem, een laatste koffer
Niet verwacht plots zo’n opdoffer
Gedacht de drugs goed verstopt
Maar onverwachts toch geklopt
Het vooruitzicht stond klaar
Evenals een controle in Zadar
Het gerecht begon hem te plukken
Zorgeloos leven zal niet meer lukken
Het cruiseschip van Filip
Liep zowaar op een klip
Met afgunst zijn boezemmaat
Een foute gemene toeverlaat
Schrijft hij nu kinderverhalen in het gevang
Als zijn eeuwigdurende vogelzang
Een warme maaltijd staat klaar
Hij vindt nu rust echt zowaar
Met verhalen pennen over boeven
Die zichzelf gingen overtroeven
Door drugs te gaan smokkelen
Hun toekomst verbrokkelen
Ze dachten slim te gaan wezen
Maar waren beter dom gebleven
Autisme Storm.
Autisme Storm 