Je zegt me dat je spijt hebt van haar,
dat je wenste dat ik je eerste was.
Ik kijk je met minachting aan omdat je weet welke fouten ik heb gemaakt.
Ik vraag me af,
zal je tegen de volgende zeggen,
“Ik wou dat jij mijn eerste was.”
Het lijkt me nogal vreemd omdat je ooit van haar hield zoals je van mij deed.
Maar ik zal je dit zeggen:
Ik zal geen spijt van je hebben.
Ik zal ze niet zeggen dat ik wilde dat jij haar was.
Want hoewel we liefhadden en verloren, telt alleen de eerste.
Autisme Storm.
Op elk gegeven moment heb je de macht om te zeggen, dit is niet hoe het verhaal gaat eindigen
Autisme Storm.
Huilen als een dodelijk verwond dier,
tiert buiten heel alleen, dwars en gemeen
een storm van woede, een woeste brij
van luchtlagen samengedrukt
onze oorschelpen en zenuwen testend
hoe lang hij het voor het zeggen krijgt.
Gemene kreng, gemene vent
laat ons met rust, rust aan jou.
Zo ongevraagd en ongewild
jou prillen na april,
jou willen na awel,
meer beu dan koude pap
op een donderdagochtend
in een verlaten mijnstadje
aan de oevers van de New River.
Storm, waai weg!
Autisme Storm.
(Liedtekst:)
Hoe zal het ooit zijn
Kon jij mij dat toch zeggen
Verdriet is er zo plots
En waarom is het weer daar
We hadden het zo fijn samen
Zo vroom als geen enkel paar
Dan maakte ik alles stuk
En verdween plots ons geluk
Waarom maak ik alles toch zo moeilijk
Waarom is moeilijk toch mijn ding
Waarom zoek ik toch een naam
Met jou kaartje in mijn hand
Hoe zal het verder gaan
Kon jij mij dat maar zeggen
Ruzie hebben wil ik niet
Ik weet niet waarom het weer gebeurt
Ik weet met jou leven is een paradijs
Met een palmboom of wel tien
Dan begeef ik mij op glad ijs
En verdwijnt dat paradijs
Waarom maak ik alles toch zo moeilijk
Waarom is moeilijk toch mijn ding
Waarom zoek ik toch een naam
Met jou kaartje in mijn hand
Hoe werd vreugde, dan verdriet
Kon jij mij dat toch zeggen
Jouw pijn doen wil ik niet
Ik weet niet waarom ik zo doe
Ik weet: we hadden een hele toekomst
Dromen van een reis en poolbar
Dan steekt de donderwolk plots op
En verdwijnt de zonneschijn
Waarom maak ik alles toch zo moeilijk
Waarom is moeilijk toch mijn ding
Waarom zoek ik toch een naam
Met jou kaartje in mijn hand
Waarom maak ik alles toch zo moeilijk
Waarom is moeilijk toch mijn ding
Waarom zoek ik toch een naam
Met jou kaartje in mijn hand
Waarom kan het niet eens makkelijk
Laat ons makkelijke paden kiezen
Ik ken alvast een goede naam
Met jouw hartje in mijn hand
Autisme Storm.
Een niezende nietsnut zit te niezen alsof zijn leven aan snottebellen vasthangt
Een door het leven doorweekte man
Met een falus en een status
Omdat ze zeggen dat het moet
De complimentjes smaken zoet
Zoals suikerbrood met bruine suiker en speculoospasta
Zijn falus en status gaan nog meer stijgen
Snottebellen van zijde die een oude geliefde opvrijen
Omdat de waarheid een leugen is
Die ’s morgens komt gluren en ’s avonds het licht uit doet
Zijn zoute lichaam hijst zich omhoog naar de bovenstad van de binnenstad
Om te perkamenten tussen vergeelde exploten uit vervlogen dagen
Om nietsnutten te verkopen twee voor de prijs van één
Toen dat nog kon en mocht
Maar de tijden veranderen
En alleen thuis speelt een andere ruis
Van snottebellen tussen de lenden
En het onnuttig noodzakelijke aan het aangename te combineren
In een wereld die alleen hij kent
En voor geen andere ogen bestemd
Waar de waarheid het haalt boven de alledaagse leugen
En hij het hef in eigen handen kan nemen
Autisme Storm.
De vermoeidheid van het zinloos zoeken
Naar een betere wereld die niet van deze wereld is
Het najagen van dromen die jou achtervolgen
Naar een aards paradijs dat niet aards en paradijselijk blijkt
Maar een last op verdwenen schouders
Afgesleten en afgehuild door door de jaren
Het besef dat elke uitspatting jou lichaam versplinterd
Als een wrak dat wraak neemt op de vrede
Een zoektocht als een Dodentocht met kruisen
Doorkruisen wij elke redelijkheid en zeden
Om te verdwalen in een verdwaald bos
Dat jou de weg komt vragen
Om te horen zeggen:
Ik keer om naar waar het begon
De toekomst ligt in het verleden
Toen de toekomst nog simpel was
En het verleden de inspiratiebron van heden
Autisme Storm.
Waarop heb ik zolang gewacht?
Ik zou het moeten weten, mijn gedacht
Was het in de nacht of overdag?
Wie die mij dat zeggen kan?
Ik herinner mij iets, maar meestal niets
Het was op een woensdag of vrijdag misschien
Het wachten bleef duren
Het leken wel uren
En niets bewoog en niemand kwam
Tot men mij vond
Alleen en verward
Op het koertje voor het ouderenhuis
Autisme Storm.
Autisme Storm 