De pijnlijke letters

Wanneer begon schrijven zo’n pijn te doen, eerlijk zijn tegen mezelf zo moeilijk?

Mijn woorden vloeiden in zonsondergangen, manen, zonsopgangen, schemeringen en dergelijke, maar wanneer werd het lichamelijk zo moeilijk, zo zwaar om eerlijk te zijn tegen mezelf?

Misschien was het toen ik besefte dat de alledaagsheid van het leven het graf van mijn ziel is, dat geld voor mezelf hebben niet zo geweldig was?

Misschien besefte ik toen dat kunst om de kunst alleen maar tot wanhoop leidt?

En toen besefte ik uit pure wanhoop tegen mezelf te liegen, het verhaal in stand te houden.

Ik was wanhopig alleen, wanhopig vechtend bang.

Wanneer realiseerde ik me dat ik een kikker op de bodem van een put was en mijn slachtoffermentaliteit misschien een verzinsel van de verbeelding?

Was alles wat er met me gebeurd was zo erg? Is er iets mis met me?

Ik was bijna overtuigd en toen voelde ik mijn hart echt versplinteren. Ik realiseerde me dat ik er eigenlijk niet toe deed.

Autisme Storm.

Elke droom heeft zijn prijs

*Foto: International Fiber Collaborative, Inc.* op Flickr.com.

Elke droom heeft zijn prijs

Bloed, zweet, opoffering

Geproefd na mislukking, tranen en hopeloze zuchten

Zou succes twee keer zoeter lijken

Handen die naar de hemel durven reiken

Een zon die hun ogen kan verblinden

De hoogste pieken zijn er om te bereiken

Alleen door hen die durven te geloven

Laat de tegenslagen je ziel niet storen

Of je ogen afleiden van het uiteindelijke doel

De weg naar het paradijs is geplaveid met stenen

Zelftwijfel, tegenslagen, te veel onbekenden

De zeeën mogen turbulent en diep lijken

Maar je kunt de diepte niet beoordelen tenzij je springt

De sensatie van het zwemmen tegen de stroom in

Kan niet worden ervaren door het bewonderen van de golven vanaf de zeezijde

Reinig je ziel, luister naar je innerlijke stem

Laat elke wrok, elke kunstgreep varen

Durf je geest te openen en je zult beseffen

Waar het ware verlangen van je hart ligt

Autisme Storm.

Ontsnapping aan de chaos

Ontsnappen aan onvermijdelijke verdrinking

In het grote verhaal voor ons gesoeplepeld

Gewurgd door de noodzaak

Voldoen aan hun social killer events

Om weldra te stikken

In een wereld van tranen en verdriet

Snuif je jou eigen wereld in

Lik je aan verboden vruchten

Verzwelg je roze nijlpaarden

Om te ontsnappen

Aan een oceaan van verplichtingen

Aan een wereld van chaos

Aan een leven van overleven

Om je ergens thuis te voelen

In een huis dat reeds werd afgebroken

Met slaapkamers op half negen

Met een keuken vol cola en citroen

Een egel door je neus

Een krokodil door je mond

Een grijze kater door het hoofd

En een bizon tussen de benen

Gedreven door verdreven angsten

Verdwenen met geleende dromen

Bezwangerd met een replay

Bevroren in de tijd

Slapend door mistige dagen

Van indrukken en lagen

Zoekend naar een spiegel

Die een vloeipapier blijkt

Dansend met de eigen ziel

Die plots naast jou grote voeten viel

Amantes Amentes

Foto: https://www.flickr.com/photos/internetarchivebookimages/

Mysterieuze koningin van de nacht

Die nooit weent, die nooit lacht

Die Valentijn kreeg je mij in jou macht

Ik zocht wat onbereikbaar was

Onder herfstbladeren verborgen jou moeras

Dacht nog dat ik de toekomst zag

En wou je verheffen en aanbidden

Maar mijn kathedraal werd een inferno

Ik werd een vreemde voor mijzelf

Mijn huid barstte van de hitte

Je gooide mijn as voor de vissen

Je verslond mijn naïeve ziel

En zei dat het was omdat je van me hield

Maar jou liefdeshonger werd mijn dood

Met Valentijn ging jij door het rood

Je nam mij mee naar de plaats nooit

Je brandende ogen verslonden mij

Van vuur naar as naar klei

Het werd zij en niet langer hij

Valentijn maakte mij vrij

Van die aardkloot daar rondom mij

Waar ik nu altijd en eeuwig gedij

Autisme Storm.

De zoektocht

Pristina in Kosvo.
Foto: f.x. op Flickr.com.

Het zoeken, het vragen, het snel willen behagen

Met standaard woorden en gekende vragen

Een elektronische snelweg van verloren dagen

Met leugens, gefake, afwerpen van meerdere lagen

Zo naakt en zo bloot

Zo klein en zo groot

Ik zocht en verloor

Geen liefde, maar goor

Het zoeken, het vragen, het snel willen behagen

Versleten mijn jeugd, mijn jonge adonis dagen

Het was geen verhaal

Het was heel banaal

Veel verdriet en veel pijn

Waar ik niet hoor te zijn

Het zoeken, het vragen, het snel willen behagen

Een verslaving van begeerte die velen beklagen

Een dondere ziel komt zomaar naar boven

Waar men alles en meer zal gaan geloven

Een muisklik, een sweep

Om aandacht hij riep

Doch bespot door een creep

Zijn vertrouwen een vergiet

Autisme Storm.

De kans

Het blijven zoeken naar een verleden

Met elk laagje overhoop gelegen

Met zoveel vragen, zoveel zorgen

Altijd gisteren, nooit eens morgen

Het harde metaal krast over zieke zielen

Ze hielden ons voor gek en randdebielen

Ze deden ons wat aan, elke dag en elk jaar

Achter elke hoek angst voor ieder gevaar

Verscholen in een schelp zo diep

Die onder zee om hulp riep

Tranen gelaten, smart en veel pijn

Waarom nog leven, waarom nog zijn

De stekker eruit, de stekker erin

Afscheid genomen, een nieuw begin

Laat ons de zorgen, laat ons het verleden

We beginnen opnieuw, we kijken naar heden

Wat was komt nooit meer helemaal goed

Maar herpak je met kansen en nieuwe moed

Kijk nu vooruit, vergeef hen die kwaden

Ze wisten niet beter met domme domme daden

Spring er zelf in, het leven opnieuw

Je hebt nu een kans, je hebt nog een ziel

Autisme Storm.

Ik gaf je mijn hart

(Liedtekst:)

Ik gaf je mijn hart, maar je zag het niet

Ik gaf je mijn ziel, maar je lust hem niet

Toch bleef je mij verbazen

Als een storm rondrazen

De spiegel jou wereld

Als een slaapnachtkus

En als ik nu mag spreken

Dat laat ik je weten

Dat laat ik mij gaan

Als een geile krielhaan

Ik gaf je mijn hart, maar je zag het niet

Ik gaf je mijn ziel, maar je lust hem niet

Toch bleef je mij negeren

Als een zak vol kleren

Jou vrienden jou keet

Als een eigen planeet

En als ik nu kon kiezen

Dan wil ik niet verliezen

Dan wil ik bij jou zijn

Met een half glas wijn

Ik gaf je mijn hart, maar je zag het niet

Ik gaf je mijn ziel, maar je lust hem niet

Toch loop je met die knapen

Met een jeans vol gaten

Kijk maar naar ze op

Als een buikspreekpop

En als ik nu kon toveren

Dan wil jou veroveren

Dan wil ik er zijn

Als jou lichtkonijn

Ik gaf je mijn hart, maar je zag het niet

Ik gaf je mijn ziel, maar je lust hem niet

Je ging toen lopen schat

Naar een grote stad

Vijf kerels een kat

En een heel groot bad

Ik gaf je mijn hart, maar je zag het niet

Ik gaf je mijn ziel, maar je lust hem niet

Ik gaf je mijn hart, maar je zag het niet

Ik gaf je mijn ziel, maar je lust hem niet

Autisme Storm.

Zwarte tranen

Ik huil zwarte tranen

Als een niet te ontwaren kluwen

De zon schijnt, maar ik hoor donder en bliksem

Het geluk lacht

Mij uit in het gezicht

De pijn zit diep vanbinnen

Ik wil ze eruit krassen

Maar heb de moed niet

Ik voel mij alleen in de menigte

Ze zitten samen in mijn hoofd

De antoniemen van een autist

Ik ben de weg niet kwijt

Ik zie zelfs geen weg

Mijn ziel is verward

Mijn lichaam loopt over

Mijn geest verdampt

Zwarte tranen maken diepen groeven

In het parket van het leven

Autisme Storm.

De scheiding

Een scheiding! Een scheiding! Een scheiding!

Het klonk alsof ik mijn ontslag kreeg

Het donker en zwart was slechts een teken

Mijn pijn viel in de rivier

Ik voelde mij een slaaf

Toen ik die drie woorden hoorde, dacht ik te dromen

Kan de werkelijkheid terugkeren?

Is dit opnieuw één van jou vuile streken?

Mijn hart dwong mij de adem van elk moment te leven

Het verplichtte mij te schuilen in de schaduw van het zwaard

dat boven mijn hoofd hangt

Ik wil blijven leven!

Maakte ik niet lekker en voldoende eten voor jou?

Maakte ik een fout met de boodschappen?

Toon je mannelijkheid

Ik zorgde voor de geboorte van jou kind

Nu zal ik vechten en mijn zelfvertrouwen terugkrijgen

Ik zal strijden voor respect

Mijn hart en verlangens volgen

Ik zal mijn droom doen uitkomen

En jij?

Nu hoor je de echo uit mijn onafhankelijke ziel

De echo die hete lava door je oorschelpen laat stromen

En kraters zal toveren op de spiegel van jou gezicht

Autisme Storm.

Schaakborden van oorlog

Schaakborden spelen oorlogen

Tak-tak-tak, het houdt niet op

In het belang van macht gedurende twee en een half jaar of meer

De vermoorde lichamen sneuvelen in de naam van de Heilige Strijd

Het nationalisme werd de ontploffing

Is de aarde beter af zonder de mensen?

Kijk daar weer een lijk en een lichaam dat kreunt

Je bent toegewijd aan het dagelijkse bloed

Vandaag zullen opnieuw tweehonderdnegentien onschuldigen sneuvelen

Het gaat niet langer om de ziel, ze zijn slechts een nummer

De liefde voor religie en de liefde voor het volk

Misbruikt voor bloed op de grond en overal waar het stromen kan

Een industrie van beenderen en rompen

Skelet, slechts gelijkheid kan de ogen openen

Een gevecht tegen elk gerucht, een fatwa op de mobiele telefoon

Aan het einde van de dag wil je gewoon vrede

Twee granaten, vier lichamen erbij

De slechten aan het spit, het land verheugt zich

Het zal weer vechten zijn vandaag

Het einde van de strijd nog lang niet in zicht

Ze spannen samen, ze verbrokkelen en strijden weer voort

Het gif in de beker moet tot de laatste druppel worden uitgedronken

Het uur van de vrede is nog niet in zicht

Autisme Storm.

Dit delen:

Dit delen:

Dit delen:

Dit delen:

Dit delen:

Dit delen:

Dit delen:

Dit delen:

Dit delen:

Dit delen: