De vergeelde post-it

Foto: Ana Kléa Moraes.

De kleur des tijds afgestaan

Als een vergeelde post-it

Waarvan de smiley verdwenen is

Zijn lijmlaag de kleefbaarheid verloren

Wachtend in het tweede deel van het leven

Wetend dat verouderen en de dood

De enige zekerheden zijn

Tot het laatste stukje lijm

Verschroeid met de tijd

Met een vluchtige herfstwind

Nog enkel loslaat

Om vliegensvlug te worden verfrommeld

Desnoods te dwarrelen onder een ladekast

Te eindigen in een prullenmand

Als niet meer terzake doend

Tussen andere onderkruipers

Die te vroeg de nek uitstaken

En waarvan de inkt net opgedroogd

Of de huid vergeeld is

Niet langer van betekenis

Woorden of zinnen

Verdwenen voor goed en altijd

Of gekopieerd naar elektronische wegen

Waar gele post-its geen betekenis hebben

Slechts het tijdelijk relaas

De ondankbare boodschap

De herinnering

De vervelende taak

De to do

Gele post-its

Van eendagsvlieg tot jaarboek

Maar eens houdt de lijm niet langer

En worden ze weggerukt van bureau en pc

Om te verdwijnen als afval

Hun opdracht volbracht

Van smiley tot pracht

Autisme Storm.

Opgesloten in mijzelf (Isolement)

Foto: Peter Stray.

Het huis is op slot, alle ramen en ook de achterdeur

De stilte en het afsterven krijgen een bittere geur

Het plafond is weer naar beneden gekomen

Toen het werd beladen met nare dromen

Probeer niet binnen te dringen, probeer het niet

Want die ene in dat huis, hij wil niet dat je ‘t ziet

Het hoofd zit vol, het leven eiste zijn hoge tol

Het lawaai zit boven, pijn vanbinnen, gedaan lol

Straks komt hij weer bij zijn zinnen

Nu even niet, hij wil stilte en rust

Straks de tuin, onder ons, weer bewust

Maar nu is het zwaar, hij zit vast in zichzelf

Het spookt en prikkelt constant onder dat gewelf

Straks is hij er weer, maar laat hem nu met hem

Dankuwel

Autisme Storm.