Daar wacht hij bij het raam,
starend naar de fluwelen zomerhemel,
op zoek naar haar favoriete fruit,
fluisterend nadenkend
Alleen de lijster antwoordt:
het ultieme deuntje van de zomer
Ondanks treurnis glimlacht hij,
blij dat het geluid in de kille nacht,
zijn eigen gedachten overstemt
Alles is beter dan stilte
Autisme Storm.
Ik ben het gezang van de vogels,
het gefluister in de bomen.
De zachte stilte na een storm,
en de warme zomerbries.
Ik ben de sterren aan de hemel ’s nachts,
Ik ben de gedachten in je hoofd die zeggen dat er iets goed is.
Ik hou je hand vast als je je down voelt,
Hoewel ik het gevoel krijg dat je het gewoon niet weet.
Ik ben niet gestorven.
Ik ben nog steeds hier.
Ik ben die zachte stem
In jouw oor.
Autisme Storm.
Ik vond de zoetheid in het witte licht
Van een broeihete ijskast
Omgeven door speeltjes die leefden
In een verleden en toekomst
Waar beertjes zaten in het brood
En vlinders dartelden olifanten groot
Ik vond de zuurheid in het gele licht
Toen de ijskast begon te smelten
En fonteintjes keukenmieren deden laven
Aan jenever met citroenijs
Van een kofschip dat niet wou drijven
In de zwaarte van het heden
Ik vond de zachtheid in het groene licht
Toen marsmannetjes stonden te wachten
Met witte mondmaskertjes op de lijnbus
En ze vergaten te vragen
De eindhalte van hun avontuur
In vond de rust in het zwarte licht
Omdat niemand daar knipperde
De was daar droogde en weekte zonder draden
Een eengemaakte geur van de ontplofte zomer
Na de staatsgreep op de lente
Die we nog steeds niet konden aanvaarden
Autisme Storm.
Wanneer de donkere dagen slopen
En de zomer al lang is weggelopen
Zoeken wij naar het verdwenen licht
Een nuttige taak, een dagelijkse plicht
Maar vrijheid heeft zijn klauwen klaar
Het wordt dus slechter zo voorspel ik maar
Achtervolgt door donkere dagen
Horen we de massa zagen en klagen
Alsof het eeuwig winter wezen zal
Trappen wij telkens in diezelfde val
Met een humeur immer slecht en vals
Maar ik verzeker: het gaat beteren als…
Ach, alles duurt toch zo ontzettend lang
Ginds opgesloten in een donkere hall
Kon ik maar lachen, kon ik maar zien
Kon ik maar… leven bovendien
Maar dat geduld heb ik niet
Mijn hoofd eeuwig zwart vergiet
Wie zal mij redden uit dit tranendal
Voor dat eindelijk die lente komen zal
Autisme Storm.
Bezwangerd van jou geile adem
Overgeleverd aan nieuwe daden
Kwam Valentijn al in januari
Begon de zomer in de sneeuw
Verhuisde mijn hart onder jou ribben
En liet het jouwe mijn hoofd inglippen
Om te beseffen dat voortaan
Valentijn nu heeft afgedaan
Hij werd grandioos verslagen
Valentijn is voortaan alle dagen
Autisme Storm.
De woestijn, de nomaden en kamelen
Zijn slechts een zomers verleden
Als we aan de Citadel beneden
Sneeuwbalgevechten gade slaan
Tussen hotels en winkels in de Abdalilaan
Sneeuwprinsessen heersen voortaan
Aan scholen die de koning liet sluiten
Weldra komt niemand meer buiten
Als sneeuw plakt op de ruiten
Daar in Rainbowstraat met waterpijp als maat
Werd het met koffie en falafel dikwijls laat
Voor toeristen en lokalen in eigen gewaad
Vingers en ellenboog, Hercules voetsporen
Romeins theater, museum der folklore
Nu onder ijs en sneeuw zo schielijk verloren
De blauwe koepel van de koningsmoskee
Al dragend zijn goddelijk wintergillet
Winter in Amman, gedwee
Autisme Storm.
De wind verloor zijn haren
Maar niet zijn streken
De winter stond voor de deur
Bonken zonder kloppen
Onder elke spleet
Een gespleten venijn
Die doet sidderen
Als de eerste keer
Verschrompelen als een oudje
En versmurfen tot blauw
De winter was binnen
De winter was buiten
De zomer zat in Ibiza
De herfst in Canada
En de lente nog
In moeders’ buik
Autisme Storm.
Hoe vluchtig was die zomer
Als een zuchtje in de herfst
Drie hittegolven zei de weerman
Ik trek een warme trui aan
Te weinig water stond in de krant
Ik neem een glas water van de kraan
Niets gebeurt op politiek vlak
Alleen revoluties brengen politiek
Weer een kat vermist
En de asielen zitten bomvol
Net als de wegen, de steden, het openbaar vervoer
Als heel de aardkloot eigenlijk
Want niemand woont in de oceaan
Water genoeg daar
Maar we hebben liefst iets zoetigs
Om onze tanden kapot te knabbelen
Op kosten van de sociale onzekerheid
Om nadien tien vegi kookboeken te kopen
Dieet 363 te volgen
En de maand nadien een nieuwe kleerkast
Want weer een maatje bij
Zolang ze maar geen vreemd kleurtje hebben
Ik vind wit een vreemde kleur
Zolang ze niet anders zijn
Mijn spiegel schrikt zich elke ochtend te pletter
Besef
Als de linkshandigen beginnen rechts te schrijven
Is hun laatste pennentrek nader
We gaan iets voor het klimaat doen
Elektrische boten in Amsterdam
Ze gaan varen met 300 miljoen Chinezen
Die voor het eerst een monovolume kopen
Fijn in gangnam style het milieu
… verder om zeep helpen
Moet er nog een iFoon, e-auto of tablet zijn
Nikkel, mangaan en kobalt
Kom gerust langs in Congo
Lieve Belgen en Chinezen
Ontgin het, steel het, verkoop het
Laat de kinderen putten graven
Twintig meter diep
Kinderen en ertsen genoeg
Vooruit met die plundering
Want de zomer was weer vluchtig
En lithium wacht op ons
Made in Chili en Australia
Een half miljoen ton
Voor minder komen we niet langs
Want we hebben het druk
Met het plunderen als kolonisten
Van elke Afrikaanse bodem
En onze dieetboeken zijn reeds tweedehands
Zo vluchtig als die zomer
Autisme Storm.
Mijn ogen bloosden als roze kersen
In mijn mond de smaak van vroeg hooipersen
Een augustus waar zelfs het begin uitbleef
De zomer als stroop op mijn lippen dreef
Het was vijf voor sixpack dat moment
Zalig storend, intens latent
De iris versmachtte de puppy pupil
Zoals alleen een zwangere engel dat wil
Kuifharen bedaarden zijn jonge manjaren
Blote bast, bink van storm en duizend baren
Mijn kaasstengel zoetzure zoutbittere umami
Voor mijn hart … potenzialmente fatali
Jou neus een perfecte hoek van schoonheid
Mijn onmetelijke hunker een delicate slaafsheid
Kon ik jou maar opnieuw aanraken
Terugvinden onder een bezweet ochtendlaken
Al jou geuren verorberen als ontbijt
Innig kussen, zonder schaamte, zonder spijt
Als één moordtuig onze spieren elkaar belasten
Heet, ruig en vurig, mogelijkheden aftasten
Tot we ademden langs dezelfde mond
Gisteren en morgen niet langer bestond
Kon dat moment andermaal komen
Hij, herinnering, mijn brave dromen
Autisme Storm.
Eén van de 86 laureaten van de dichtwedstrijd Mijn herinnering van Gerard Rozeboom in samenwerking met uitgeverij aquaZZ, die gepubliceerd gaan worden in een gelijknamige dichtbundel. De uitslag onder 186 inzendingen werd bekend gemaakt op 6 juni 2019.
Wanneer de herfst langs de bladeren begint te schuren, zal het wachten op de winter niet lang meer duren.
De zon zal alsmaar minder schijnen. De laatste kleuren van de mooie herfst verdwijnen.
Van natuur in kleurenpracht naar welterusten fauna en flora, slaap zacht. Jullie tijd is gekomen. Wat rest zijn de laatste dromen.
De vrieskou is in het land. Koning winter aan de overhand.
De nerven van ons bestaan laten zich één voor één gaan. Hun laatste uren gekomen, slechts kaal nu alle bomen.
Laat mij niet sterven in de winter. De lente, de zomer, de herfst tot ginder.
Laat mij dromen van alle seizoenen. Geef mij liefde, warmte en duizend zoenen.
Laat mij lente, zomer en mijn oude dagen slijten in de herfst. Maar mijn waardigheid is geen open werf.
Als mijn benen zijn versleten heb ik nog mijn wankel geweten. Als ik traag word als een slak, maak van mijn dagelijks geluk dan mijn levensvak.
Laat mij antiek, Ambiorixen in Tongeren, maar nooit verdorsten of verhongeren.
Maar als zout blijft neerdalen in open wonden. En mijn lichaam en geest draaien in een alsmaar kleiner ronde.
Dan hoef ik geen rondje winter meer. Dan wil ik geen laatste seizoen en heel veel zeer.
Als ik niet langer kan dromen, hoeft de winter niet meer langs te komen.
Dan wil ik in jou armen vertoeven en daar in de herfst mijn laatste paddenstoelen zoeken.
Autisme Storm.
Autisme Storm 