Als de wolken zich uitstorten, voel je dan hun pijn?
Als de bloem sterft, ruik je dan het verfrommelde bloemblaadje als een mislukking?
De zon schijnt, maar er is geen licht hier
Alleen schaduwen, het licht zal voor altijd langs je heen schijnen…
Autisme Storm.
De lente waaide voorbij,
zoals ook de winter was voorbij gevroren.
Er leken geen seizoenen meer
sinds de herfst zijn twee opvolgers ontbladerde.
.
Het bleef koud, nat en kil
en de vijfde maand sukkelde van de kalender.
.
Zwangere wolken dreven eindeloos voorbij,
alsof de zon ophokplicht had gekregen.
Het weer leek niet meer van de grond te komen
met temperaturen onder vijftien graden.
.
De terrassen vochten met de politiek en plexiglas
als openluchtzwembaden voor mensen met kleren aan.
.
Het ging ooit wel weer goed komen,
als de staatsgreep van de herfst werd verslagen
door een leger van warmte en zonnestralen
en we vol nostalgie zouden terugdenken aan die eeuwige herfst.
.
Autisme Storm.
Mijn vogel lief, mijn lief
waar ben jij als ik zoeken ga,
als ik je niet vinden kan,
dan heb jij mij al gevonden al.
Want jij bent nooit ver weg,
jij bent altijd dichtbij,
als ik denk je zoeken moet,
dan heb jij mij al gevonden snel.
Als ik merk, je zit weer in de lucht,
dan kwetter jij al vlug,
’t was koud zo aan de grond,
dus nam ik maar de vlucht.
Ach vogel, waarom jij
waarom zo ver van mij,
verloren pluim, sneeuwpoot
het leven lijkt wel dood.
Een wolk, ze dreef voorbij
een hond, die keek naar mij
een kind, dat zocht een bal
maar vinden lukte niet.
Acht vogel, hartendief
de wind, die stal mijn lief
doch treuren hoef ik niet,
je zit gewoon naast mij.
En als je weer eens vliegen gaat,
mij in de steken laat,
dan schijnt voortaan de zon,
in mijn hart waar alles begon.
Autisme Storm.
De zon leek nederig
Alsof hij zich probeerde aan te passen aan de rust…
Bedwelmd door de betovering
Die het landschap over hen uitsprak
De verloren zielen glimlachten terug
Naar hun reflecties in het serene water
Terwijl de zachte bries
Zijn hymne fluisterde aan de lokken van het haar
En ze wegveegde van het gezicht
De maskers lagen op het gras
Nutteloos
Waarschijnlijk voor de eerste keer
De handigheid op hun snijwerk
Vertellen verhalen lang begraven in hun plooien
Verzonken in de verleiding
De dromerige ogen beschutten extase
Gelukzaligheid in luciditeit, zeiden ze
De gezichten liggend in het gras
Omlijstten hun lippen met een wrange glimlach
Dat bewerkte de woorden:
De klok stopt nooit
De zon leek woest
Alsof hij probeerde te winnen van
De wildernis…
Autisme Storm.
Elke droom heeft zijn prijs
Bloed, zweet, opoffering
Geproefd na mislukking, tranen en hopeloze zuchten
Zou succes twee keer zoeter lijken
Handen die naar de hemel durven reiken
Een zon die hun ogen kan verblinden
De hoogste pieken zijn er om te bereiken
Alleen door hen die durven te geloven
Laat de tegenslagen je ziel niet storen
Of je ogen afleiden van het uiteindelijke doel
De weg naar het paradijs is geplaveid met stenen
Zelftwijfel, tegenslagen, te veel onbekenden
De zeeën mogen turbulent en diep lijken
Maar je kunt de diepte niet beoordelen tenzij je springt
De sensatie van het zwemmen tegen de stroom in
Kan niet worden ervaren door het bewonderen van de golven vanaf de zeezijde
Reinig je ziel, luister naar je innerlijke stem
Laat elke wrok, elke kunstgreep varen
Durf je geest te openen en je zult beseffen
Waar het ware verlangen van je hart ligt
Autisme Storm.
Wanneer het licht in de zon is gedoofd
En het geluid van de fanfare werd gesmoord
Wanneer atleten bevroren wassen beelden worden
Blijft het neonlicht mijn ogen doorboren
Auto’s de hoogste toerentallen halen
In het spinnenweb in mijn hoofd
Kon ik maar het gaspedaal loslaten
De uitgang vinden naar ginds
Naar het land van de stilte
Een sluier dragen om het kabaal te verstommen
De straat verlaten die chaos heet
Adem vinden in het bos van het leven
En niet meer achterom kijken
Autisme Storm.
In een wereld die enkel ik begrijp
Die ik voel, omarm, vertrouw en leid
Daar sta jij zo ver vandaan
Verder dan zon en maan
Hoe graag zou ik je willen duidelijk maken
Dat dingen mij echt wel raken
Dat ik om je geef, dat ik je nodig heb
Maar dat ik constant op elk detail let
Dat geluiden mijn wereld bombarderen
Veranderingen mijn lichaam doorboren
Onzekerheid en boosheid mijn keel wurgen
Geef mij tijd en ruimte, zou je durven
Ik kom terug naar je toe
Dan komt het heus wel goed
Alles naast routine is voor mij chaos
Het maakt mij woedend, verschrikkelijk boos
Als ik boos ben, het is nooit op jou
Ook al kan ik het niet zeggen, ik hou van jou
Maar op een boze wereld, veel te druk voor mij
Een wereld onbegrijpbaar enorm vermoeiend voor mij
Wil je mij tijd geven om alle prikkels te verwerken
Om alles rustig te laten groeien en mooi verwelken
Om te kijken naar de schoonheid van elk detail
Om te verdiepen in die ene interesse die me vangt
Ik ben anders, maar laat mij anders zijn
Ik vind dat goed en ik vind dat fijn
Autisme Storm.
Hunkerend naar de geur van regenwater
Om warmte en zon te verdrijven
uit hun verdroogde neusgaten
en door hitte verdampte lijven
Ze weten ze zweten niet meer
Ze moeten haast braken
Hun plassen doet zeer
Hun spieren die kraken
Zonnespinnen achtervolgen hun schaduw
De trage wissel van het seizoen
Zaagschubadders raspen zo sluw
Alleen muggen hier niets te doen
Als mestkevers laven aan nachtelijk vocht
Rozemarijn tegen spierpijn
Aloe koortswerend en water voor dorst
Nooit muggen, dat enige is fijn
In hoeken en kanten, ver afgelegen
Een kalme oase schittert zo luid
Voor nomaden een zegen
Een airco paleis met geitenhuid
Autisme Storm.
Daar ginds in de zon
Waar het leven begon
Stond alles voor hem klaar
Zwembad, ligstoel en bar
Zonnewarmte op zijn huid
Cruiseschip gans vooruit
Naar een perspectief zonder zorgen
Naar een leven zonder morgen
Dubbele bodem, een laatste koffer
Niet verwacht plots zo’n opdoffer
Gedacht de drugs goed verstopt
Maar onverwachts toch geklopt
Het vooruitzicht stond klaar
Evenals een controle in Zadar
Het gerecht begon hem te plukken
Zorgeloos leven zal niet meer lukken
Het cruiseschip van Filip
Liep zowaar op een klip
Met afgunst zijn boezemmaat
Een foute gemene toeverlaat
Schrijft hij nu kinderverhalen in het gevang
Als zijn eeuwigdurende vogelzang
Een warme maaltijd staat klaar
Hij vindt nu rust echt zowaar
Met verhalen pennen over boeven
Die zichzelf gingen overtroeven
Door drugs te gaan smokkelen
Hun toekomst verbrokkelen
Ze dachten slim te gaan wezen
Maar waren beter dom gebleven
Autisme Storm.
Ik huil zwarte tranen
Als een niet te ontwaren kluwen
De zon schijnt, maar ik hoor donder en bliksem
Het geluk lacht
Mij uit in het gezicht
De pijn zit diep vanbinnen
Ik wil ze eruit krassen
Maar heb de moed niet
Ik voel mij alleen in de menigte
Ze zitten samen in mijn hoofd
De antoniemen van een autist
Ik ben de weg niet kwijt
Ik zie zelfs geen weg
Mijn ziel is verward
Mijn lichaam loopt over
Mijn geest verdampt
Zwarte tranen maken diepen groeven
In het parket van het leven
Autisme Storm.
Autisme Storm 