Zonsondergang aan het Hallstatt meer in het Oostenrijkse Salzkammergut, in Opper-Oostenrijk. Het heeft een diepte van maximaal 125 meter en een oppervlakte van 8,55 km². De Traun vloeit in de Hallstätter See. Foto: hunblende op Flickr.com.
Het verhaal in het verleden voor de mensen van heden.
Hoe lang was het geleden?
Dat ze elkaar terug in de ogen konden kijken?
Een zerk ertussen.
Van de melkboer, die van zijn melk was toen zijn zaak van melk op de fles ging.
Tetra Pak. Dat was de toekomst hadden twee Zweden bedacht.
En het was afgelopen met melk en fruitsap in flessen.
Zijn zaak en zijn hart begaven het.
Nu ligt hij spelbreker te wezen tussen hen.
Zij die daar in elkaars ogen keken en zagen dat het goed was.
Die elkaars hart hoorden tikken.
Tot ze alleen hun dikke hoorapparaat nog zagen als ze hun dikke bokaalglazen met de wind voelden tikken op hun dikke neuzen die in tegenovergestelde richting stonden.
In melkwitte letters staan hun namen nu geschreven in dikke basalt.
En tussen hen in met gouden grote dikke krullen die van een melkboer die zijn tijd had gehad.
De koeien stonden werkloos in de wei.
Sojabonen moest het nieuwe stadsvolk hebben.
En tofu en glutenvrij brood.
De molenaar verbleekte op een oude prentbriefkaart.
De oude tijd zou verhuizen naar filmarchieven.
Zelfs de bibliotheken deden hun beeldenstorm met letters en woorden.
Digitalisering. Computerisering. Online.
Lenen en ontlenen zonder stof of zorgen.
De oude bank verdween. Versleten en niet vervangen.
Alleen de Leie bleef meanderen zoals voorheen.
Ze keek alleen in de bocht de andere kant op.
Weer drie knipogen de oude rivier verder de stad in begeleiden.
Cheltenham Badlands nabij Toronto in Canada. Foto: Lucia op Flickr.com.
De oude ziel zweeft hier nu rond. In de nacht komt hij tot leven en weer tot rust. Donker is licht en licht is donker. De beide voeten van de grond tot er geen voeten meer nodig zijn. De voeten zijn ballast. In een andere wereld alleen een last. Als ze verdwenen zijn, rest het hart en het hoofd.
De kolkende rivier wordt opnieuw een rustig stromen. Van de dag bekomend, de transformatie verder zettend met de wederkerende cyclus van ons bestaan. Verlangend uitkijkend naar nieuwe groeven van straks en morgen die de rivier in de bedding van het leven snijdt. Tot straks en morgen tot stilstand komen in de zaligheid van het heden. Tot het karma zijn energie boost heeft verworven. En de oude ziel opnieuw tot rust komt, voldaan in het bestaan.
“We know we’re gonna make it You know you’re gonna like it We know it’s the new hit We know we’re gonna make it You know you’re gonna like it for sure You’re gonna love it”
Tekst en foto: Stefano Libertini. Model: Paolo.
“Je weet dat wij het gaan maken Je weet dat je ervan zal houden We weten dat het de nieuwe hit is We weten dat wij het gaan maken Je weet beslist dat je ervan zal houden Je zal ervan houden.”
Jij bent de reden van mijn glimlach.
Het genieten van het leven.
Het ontdekken van de dingen.
Je maakt mij zo gelukkig en compleet.
Ups en downs zijn er overal.
Weten wat je aan elkaar hebt, steun geven in goede en slechte dagen.
Autisme Storm 