De kans

Foto: Elly Snel.

Het blijven zoeken naar een verleden

Met elk laagje overhoop gelegen

Met zoveel vragen, zoveel zorgen

Altijd gisteren, nooit eens morgen

Het harde metaal krast over zieke zielen

Ze hielden ons voor gek en randdebielen

Ze deden ons wat aan, elke dag en elk jaar

Achter elke hoek angst voor ieder gevaar

Verscholen in een schelp zo diep

Die onder zee om hulp riep

Tranen gelaten, smart en veel pijn

Waarom nog leven, waarom nog zijn

De stekker eruit, de stekker erin

Afscheid genomen, een nieuw begin

Laat ons de zorgen, laat ons het verleden

We beginnen opnieuw, we kijken naar heden

Wat was komt nooit meer helemaal goed

Maar herpak je met kansen en nieuwe moed

Kijk nu vooruit, vergeef hen die kwaden

Ze wisten niet beter met domme domme daden

Spring er zelf in, het leven opnieuw

Je hebt nu een kans, je hebt nog een ziel

De onverlaat

Foto: LarryJay99 op Flickr.com.

Daar ginds in de zon

Waar het leven begon

Stond alles voor hem klaar

Zwembad, ligstoel en bar

Zonnewarmte op zijn huid

Cruiseschip gans vooruit

Naar een perspectief zonder zorgen

Naar een leven zonder morgen

Dubbele bodem, een laatste koffer

Niet verwacht plots zo’n opdoffer

Gedacht de drugs goed verstopt

Maar onverwachts toch geklopt

Het vooruitzicht stond klaar

Evenals een controle in Zadar

Het gerecht begon hem te plukken

Zorgeloos leven zal niet meer lukken

Het cruiseschip van Filip

Liep zowaar op een klip

Met afgunst zijn boezemmaat

Een foute gemene toeverlaat

Schrijft hij nu kinderverhalen in het gevang

Als zijn eeuwigdurende vogelzang

Een warme maaltijd staat klaar

Hij vindt nu rust echt zowaar

Met verhalen pennen over boeven

Die zichzelf gingen overtroeven

Door drugs te gaan smokkelen

Hun toekomst verbrokkelen

Ze dachten slim te gaan wezen

Maar waren beter dom gebleven

Maalbeek

Foto: Jelle Vanthuyne.

We gingen op weg zoals elke ochtend

We gingen op weg zoals telkens weer

Toen daalde de zwarte regen neer

Voor jou geen dinsdag meer

Drukke metro een laatste zoen

Vertrouwde stop waarom anders doen

Maalbeek, Maalbeek, Maalbeek

Maalbeek, Maalbeek, Maalbeek

Bedolven in stof van haat en woede

Bedolven in schoonheid zoet

Zo dichtbij de hel onder de grond

Waar onze liefde vond

Ontspoorde gekken gemene gril

Toen stierf de tijd en het werd stil

Maalbeek, Maalbeek, Maalbeek

Maalbeek, Maalbeek, Maalbeek

Europa schrok en keek naar jou

Europa huilde om man en vrouw

Kon ik je maar een knuffel geven

Was jij maar bij mij gebleven

Verdronken rivier huilende dagen

Na woede nog zovele vragen

Maalbeek, Maalbeek, Maalbeek

Maalbeek, Maalbeek, Maalbeek

Onze ontmoeting daar plots gedaan

Onheil en een donkere traan

We omarmden elkaar daar zonder zorgen

Maar waar is nu de weg naar morgen

Je bleef daar achter op jankende treden

Heden werd toen het verleden

Maalbeek, Maalbeek, Maalbeek

Maalbeek, Maalbeek, Maalbeek

Hun dromen maken wij vandaag

Hun namen als een tweede laag

De stad verbonden in elke hoek

Laat haat voor eeuwig zoek

De stad verbonden in elke hoek

Laat haat voor eeuwig zoek

Maalbeek, Maalbeek, Maalbeek

Maalbeek, Maalbeek, Maalbeek

De weken tellen geen dinsdagen meer

De uren zoeken minuten weer

Ach irissen zullen er altijd bloeien

Uit donker het licht blijven stoeien

De stad verbonden in elke hoek

Laat haat voor eeuwig zoek

De stad verbonden in elke hoek

Laat haat voor eeuwig zoek

Maalbeek, Maalbeek, Maalbeek

Maalbeek, Maalbeek, Maalbeek

Maalbeek, Maalbeek, Maalbeek

Maalbeek, Maalbeek, Maalbeek

Tweede laureaat Nekka Liefde voor Lyriek wedstrijd 2019.

Een kus op het water

Zonsondergang aan het Hallstatt meer in het Oostenrijkse Salzkammergut, in Opper-Oostenrijk. Het heeft een diepte van maximaal 125 meter en een oppervlakte van 8,55 km². De Traun vloeit in de Hallstätter See.
Foto: hunblende op Flickr.com.

Een lange uitgerekte zoen gaven zij elkaar

Het donkere meer en de houten boot zowaar

Verloren in de ondergaande zon

Smachtend naar meer als het kon

Ze werden een voor de dag verdween

En zonder elkaar konden ze nergens heen

Vrienden bij dag, kameraden bij nacht

Tot een nieuwe rimpel hen verder bracht

De smachtende lippen van het klotsende water

De droom van een zoon en zijn oude vader

Een pennentrek in het doorzichtige nat

Meer dat moois, meer van dat

Meer van vandaag, meer van morgen

Een fantastische dag zonder zorgen

Maalbeek

Foto: Xoteroto op flickr.com

We gingen op weg zoals elke ochtend

We gingen op weg zoals telkens weer

Toen daalde de zwarte regen neer

Voor jou geen dinsdag meer

Drukke metro een laatste zoen

Vertrouwde stop waarom anders doen

Maalbeek, Maalbeek, Maalbeek,

Maalbeek, Maalbeek, Maalbeek,

Bedolven in stof van haat en woede

Bedolven in schoonheid zoet

Zo dichtbij de hel onder de grond

Waar onze liefde vond

Ontspoorde gekken gemene gril

Toen stierf de tijd en het werd stil

Maalbeek, Maalbeek, Maalbeek,

Maalbeek, Maalbeek, Maalbeek,

Europa schrok en keek naar jou

Europa huilde om man en vrouw

Kon ik je maar een knuffel geven

Was jij maar bij mij gebleven

Verdronken rivier huilende dagen

Na woede nog zovele vragen

Maalbeek, Maalbeek, Maalbeek,

Maalbeek, Maalbeek, Maalbeek,

Onze ontmoeting daar plots gedaan

Onheil en een donkere traan

We omarmden elkaar daar zonder zorgen

Maar waar is nu de weg naar morgen

Je bleef daar achter op jankende treden

Heden werd toen het verleden

Maalbeek, Maalbeek, Maalbeek,

Maalbeek, Maalbeek, Maalbeek,

Hun dromen maken wij vandaag

Hun namen als een tweede laag

De stad verbonden in elke hoek

Laat haat voor eeuwig zoek

De stad verbonden in elke hoek

Laat haat voor eeuwig zoek

Maalbeek, Maalbeek, Maalbeek,

Maalbeek, Maalbeek, Maalbeek,

De weken tellen geen dinsdagen meer

De uren zoeken minuten weer

Ach irissen zullen er altijd bloeien

Uit donker het licht blijven stoeien

De stad verbonden in elke hoek

Laat haat voor eeuwig zoek

De stad verbonden in elke hoek

Laat haat voor eeuwig zoek

Maalbeek, Maalbeek, Maalbeek,

Maalbeek, Maalbeek, Maalbeek,

Maalbeek, Maalbeek, Maalbeek,

Maalbeek, Maalbeek, Maalbeek.

Hoe lang was het geleden… de eeuwige stilte?

Foto: Trikke Van Roey.

Hoe lang was het geleden?

Het verhaal in het verleden voor de mensen van heden.

Hoe lang was het geleden?

Dat ze elkaar terug in de ogen konden kijken?

Een zerk ertussen.

Van de melkboer, die van zijn melk was toen zijn zaak van melk op de fles ging.

Tetra Pak. Dat was de toekomst hadden twee Zweden bedacht.

En het was afgelopen met melk en fruitsap in flessen.

Zijn zaak en zijn hart begaven het.

Nu ligt hij spelbreker te wezen tussen hen.

Zij die daar in elkaars ogen keken en zagen dat het goed was.

Die elkaars hart hoorden tikken.

Tot ze alleen hun dikke hoorapparaat nog zagen als ze hun dikke bokaalglazen met de wind voelden tikken op hun dikke neuzen die in tegenovergestelde richting stonden.

In melkwitte letters staan hun namen nu geschreven in dikke basalt.

En tussen hen in met gouden grote dikke krullen die van een melkboer die zijn tijd had gehad.

De koeien stonden werkloos in de wei.

Sojabonen moest het nieuwe stadsvolk hebben.

En tofu en glutenvrij brood.

De molenaar verbleekte op een oude prentbriefkaart.

De oude tijd zou verhuizen naar filmarchieven.

Zelfs de bibliotheken deden hun beeldenstorm met letters en woorden.

Digitalisering. Computerisering. Online.

Lenen en ontlenen zonder stof of zorgen.

De oude bank verdween. Versleten en niet vervangen.

Alleen de Leie bleef meanderen zoals voorheen.

Ze keek alleen in de bocht de andere kant op.

Weer drie knipogen de oude rivier verder de stad in begeleiden.

Een mist stak op. Het werd weer avond.

De oude ziel

Cheltenham Badlands nabij Toronto in Canada.
Foto: Lucia op Flickr.com.

De oude ziel zweeft hier nu rond. In de nacht komt hij tot leven en weer tot rust. Donker is licht en licht is donker. De beide voeten van de grond tot er geen voeten meer nodig zijn. De voeten zijn ballast. In een andere wereld alleen een last. Als ze verdwenen zijn, rest het hart en het hoofd.

De ziel en de mens. Tot ze één worden. De immense oerkracht, het helderste van het bestaan. De indrukken van het verleden meanderen in een kolkende rivier zichzelf voorbij razend tot de pijnen en de zorgen worden achtergelaten in het landschap van gisteren. Pas dan komt de oude ziel tot rust.

De kolkende rivier wordt opnieuw een rustig stromen. Van de dag bekomend, de transformatie verder zettend met de wederkerende cyclus van ons bestaan. Verlangend uitkijkend naar nieuwe groeven van straks en morgen die de rivier in de bedding van het leven snijdt. Tot straks en morgen tot stilstand komen in de zaligheid van het heden. Tot het karma zijn energie boost heeft verworven. En de oude ziel opnieuw tot rust komt, voldaan in het bestaan.

Ik zag een vos

Foto: JW Photos.

Ik zag een vos in een dennenbos op Kos.

De vos zag mij zo lopen en zei dit leven moet jij nu toch bekopen.

Straks is het met je gedaan en zijn al je zorgen beslist van de baan.

Maar ik wil nu weten hoe moet je straks worden opgegeten?

Jij hebt een hart van goud, dus wordt het kruiden met peper of met zout?

Moet ik je traag garen of een barbecue’tje klaren?

Hoe krijg ik je ooit in een pot en maak ik je zacht en hot?

Hoe moet ik die zware klus ooit klaren, zonder vuur en met poten nu al vol met blaren?

Had ik in de witte winkel maar een oven gekocht, dan had ik nu een lekker mensje gaar en zocht.

De reden van mijn glimlach


“We know we’re gonna make it
You know you’re gonna like it
We know it’s the new hit
We know we’re gonna make it
You know you’re gonna like it for sure
You’re gonna love it”

Tekst en foto: Stefano Libertini.
Model: Paolo.

“Je weet dat wij het gaan maken
Je weet dat je ervan zal houden
We weten dat het de nieuwe hit is
We weten dat wij het gaan maken
Je weet beslist dat je ervan zal houden
Je zal ervan houden.”

Jij bent de reden van mijn glimlach.

Het genieten van het leven.

Het ontdekken van de dingen.

Je maakt mij zo gelukkig en compleet.

Ups en downs zijn er overal.

Weten wat je aan elkaar hebt, steun geven in goede en slechte dagen.

Zorg voor elkaar dragen.

Respect hebben voor de andere.

Met de goede en minder goede kantjes.

Ik zie je graag.

Eid Mubarak

Foto: CarKhabri India op Flickr.com

Eid Mubarak. Het feest van het einde van de islamitische vastenmaand ramadan vandaag. De oude zorgen, ruzies en problemen zijn vergeten. Het nieuwe komt eraan. Miljarden moslims doorbreken de vastenmaand traditioneel met het eten van een dadel en straks een rijkgevulde iftar maaltijd of bbq. Miljoenen schapen worden geslacht.

Na de vastenmaand ramadan is het de traditie om 10 procent van het maandinkomen aan de armen te schenken waarvoor men een maand gevast heeft om hun honger niet te vergeten. Zakaat heet deze bijdrage. Eén van de vijf peilers – naast onder meer het vervullen van de ramadan en de dagelijkse gebeden – in de islam.

Vaak wordt vlees van een geslacht schaap aan armere mensen aangeboden. Ook volgt een grote schoonmaak van de eigen woning en wordt de tuin of binnenkoer (kanzarai) op punt gezet.

De zaterdag na de vastenmaand trekt het gezin traditioneel naar winkels om kleding aan te kopen. Het feest duurt drie tot vier dagen waarbij men iedereen – ook niet-moslims – het beste wenst.

Eid Kareem of Eik Mubarak wordt uitgesproken en handdrukken en kussen worden uitgedeeld.

De wereld heeft het oude stof bijeen geveegd en is klaar voor een nieuwe toekomst. Het belangrijkste feest is een wedergeboorte van alle goede dingen en een herkansing voor waar het mis ging voorheen.