Foto: Maria Luiza Melo op Pexels.com.
De regen kletterde
verpletterde
De regen kaatste
verplaatste
Maar de schaduw bleef
zweven rond de druppels
zoals schaduwen zweven
en druppels vallen kunnen
De schaduw
zweeg
De schaduw
bleef
Omdat hij wist
zijn eigen list
geen betere plek om te schuilen
dan Gods schaduw in de regen buiten
Autisme Storm.
De winter sneed door mijn polsen
Krassen bezoedelt vrieswater
die mij deden huiveren
dat het einde slechts het begin was
van een seizoen dat mij smoorde
.
De winter wurgde mijn strottenhoofd
Als een volmaakte killer
zonder ooggetuigen,
weg van de commerciële zender
en breedbeeld-tv
.
Als winters konden praten,
dan zwegen ze …
.
Als winters konden geeuwen,
dan spuwden ze vuur
.
Maar winters zijn bedrogen minnaars
die auto’s bekrassen des avond,
brand stichtten met een kaars
en lippen verdrinken met vurige mond
.
Gemeen als een kogel
verborgen een vogel
geen leven mag komen
alleen sterven daarboven
.
Winters zijn gemeen
als een slang in november
die blijft kronkelen tot maart
.
Winters lijken eeuwig
en eeuwig is lang
Autisme Storm.
De regen vaagde de maandag weg,
de dinsdag zag en zweeg.
Autisme Storm.
Waar is dat huis waar de deur nooit opengaat
Waar het wachten blijft op warmte en blijheid
De vreugde altijd zoek is en altijd laat
En het enige kind zwijgt en lijdt
Hier waar vader met strenge hand regeert
En moeder kuisziek de liefde wist
Waar mijn maag zich ommekeert
En iedereen gaat lopen met leugen en list
Waar ik mijzelf niet eens kan zijn
Mijn vader ontsnapt en de koersfiets neemt
Met een strenge hand het kind de hoek indrijft
En mijn moeder een tweede claimed
Waar geborgenheid en een knuffel verborgen blijft
En moeder mij naar de school toestuurt
Met rode muts met witte pompon
Waar pesten duurt en voortduurt
Lachen om mijn anders, mijn dikke ton
Snel met mijn fiets op de vlucht
Verdwalen op grootmoeders’ boerderij
Om te ademen, om vrijheid en lucht
Met de dieren aan mijn zij
Waar is dat huis
Waar mijn moeder flikflooide in de kelder
Waar is dat huis
Waar spanningen vertroebelden het leven helder
Daar wil ik niet langer naartoe
Waar in de living het ziekenbed van moeder lag
Na vier jaar behandelingen en kanker moe
Waar ik stelende zussen bezig zag
Met handen vol parels en juwelen
En kleren en meer van dat fraais
Waarvan kinderwonden niet meer helen
Zoals vissersboten werkloos aan de kaai
Een huis waar ik nooit mijzelf kon zijn
Omdat flikkers nu eenmaal niet in hun kerk pasten
Ik stelden hen zwaar teleur, echt niet fijn
Omdat ik simpelweg viel op gasten
Waarom kan een thuis zo moeilijk zijn
Waarom kan ik niet gewoon de zoon zijn
Die anders is dan iedereen
Als een tomaat naast een winterpeen
Het huis waar ik niet wil komen
Niet wonen
Waar vader nog wat wou toelichten aan haar sterfbed
Een nieuw gegeven, een nieuwe aanzet
Maar dat huis heeft nu afgedaan
Ik woon nu elders
Gelukkig voortaan
Autisme Storm.
Kon ik maar ontsnappen
Aan de storm in de woestijn
Aan de drukte in een bos zonder bomen
Kon ik maar dromen zonder beelden
In een lege wereld
Zonder mensen die praten
Zonder raadsels en emoties
In een wereld die klein en eenvoudig bleef
In een dag die gewoon zweeg
Autisme Storm.
Daar in het huis van mijn moeder
Met een kookvertrek als hondenhok
Bezet door een krijsende loeder
Constant in ruzie met die andere sok
Dat huis was niet van mij
Daar waren dweil en stoffer immers baas
En vlot beteugelden zij vrij en blij
Zwijgen, mond houden jij kleine dwaas
Dit is een huis, een bakstenen gebouw
Plezier valt hier niet te bespeuren
Waar vader heerst met eeuwige klauw
Niemand kijkt hier achter deuren
Niemand proeft hier haat zo rouw
Niemand voelt pijn en angst zo kou
Als jij, kleine aap en broeder
In dat huis van genaamd, jou moeder
Autisme Storm.
Autisme Storm 