Als de wolken grijs en kil zijn
De bomen dor en dood
En het huis weent en schreeuwt
Om wat verloren lijkt
Weet dan dat een stille zucht
De wolken verdrijft
Een heldere druppel
De bomen betoverd
En een kleine kaars
Het huis weer leven geeft
Autisme Storm.
Mijn vogel lief, mijn lief
waar ben jij als ik zoeken ga,
als ik je niet vinden kan,
dan heb jij mij al gevonden al.
Want jij bent nooit ver weg,
jij bent altijd dichtbij,
als ik denk je zoeken moet,
dan heb jij mij al gevonden snel.
Als ik merk, je zit weer in de lucht,
dan kwetter jij al vlug,
’t was koud zo aan de grond,
dus nam ik maar de vlucht.
Ach vogel, waarom jij
waarom zo ver van mij,
verloren pluim, sneeuwpoot
het leven lijkt wel dood.
Een wolk, ze dreef voorbij
een hond, die keek naar mij
een kind, dat zocht een bal
maar vinden lukte niet.
Acht vogel, hartendief
de wind, die stal mijn lief
doch treuren hoef ik niet,
je zit gewoon naast mij.
En als je weer eens vliegen gaat,
mij in de steken laat,
dan schijnt voortaan de zon,
in mijn hart waar alles begon.
Autisme Storm.
Wanneer het licht in de zon is gedoofd
En het geluid van de fanfare werd gesmoord
Wanneer atleten bevroren wassen beelden worden
Blijft het neonlicht mijn ogen doorboren
Auto’s de hoogste toerentallen halen
In het spinnenweb in mijn hoofd
Kon ik maar het gaspedaal loslaten
De uitgang vinden naar ginds
Naar het land van de stilte
Een sluier dragen om het kabaal te verstommen
De straat verlaten die chaos heet
Adem vinden in het bos van het leven
En niet meer achterom kijken
Autisme Storm.
Het is nooit het juiste moment
Afscheid nemen
We zullen je missen
Je hebt ons zoveel geleerd:
Om geen angst te tonen
Om altijd plezier te hebben
En de dag vrolijk tegemoet te gaan
.
Je hebt zo hard gewerkt
En die sterk werkende handen
Hebben ons door het leven geleid
.
Je hebt ons geleerd:
Dat het leven moeilijk kan zijn
En hard en verdrietig
Maar door dit alles heen
Bleef jij onze vader
.
Wie je was, zal je altijd blijven
Vandaag zijn wij nog vol verdriet
Maar elke dag komt er iets meer glimlach
Om je zacht verder te laten rusten
En te onthouden hoe bijzonder je was!
Autisme Storm.
Denken aan de tijd toen het leven simpel was
Dat niets verbazen mag
Dat alles gepland, geregeld was
Denken aan de tijd dat volwassen nog niet was
Autisme Storm.
Te veel balast
Achter mij gelaten
Te veel balast
Te lang meegesleurd
Naar een toekomst van beton
Onsmeltbaar voor de middernachtzon
Drukkend op slapen en oorgaten
Testament van het verleden
Balast van een last
Belast zonder waarde
Balast opnieuw verkast
Gebeten door het verleden
Gesmoord door het heden
Zoekend naar morgen
Die een kopie blijkt van vandaag
Gedood door de zoektocht
Versmoord door de rite
Verdronken in de algemeenheid
Bezweken aan de noodzaak
Te zijn zoals iedereen
Te doen zoals iedereen
Te verliezen zoals iedereen
Oude muizen in nieuwe huizen
Nieuwe huizen in oude straten
Oude straten in een nieuwe stad
Volgepropt met oude muizen
Kon ik maar ontsnappen
Kon ik maar verslaan
Kon ik maar vergeten
Donkere dromen en oude bomen
Kon ik maar ademen
Kon ik maar leven
Kon ik maar lopen
Naar bestemming later
Naar een wereld zonder zorgen
Autisme Storm.
De koude lucht kneep in het frele lichaam
Wakker worden kon niet meer
Het was te vlug en te langzaam gedaan
De weken werden minuten
En de minuten werden jaren
Het ongerepte lichaam snakte naar meer
Tot meer opeens niet meer wou
En de trein van leven tot stilstand kwam
Eindhalte van lijden
Autisme Storm.
Te proper gewassen, vergeten te schoon
Verloor ik de onschuld, bleef het een droom
Mijn huis was ik kwijt, ik barstte van nijd
De fouten begaan, te laat al die spijt
Mijn lichaam was bleek, ongezond zo het leek
Ik zocht naar een naald, ik schopte vaak keet
Te lang en te veel, geduld met mij gehad
Het huis werd een riool voor deze drugsrat
Ik zocht naar mijn aders, ik spoot er weer in
Even geluk, roes, had het leven weer zin
Kwam mijn duivel weer kloppen
Denk nu niet aan stoppen
Het huis van een junk, een thuis ooit gehad
Riool nooit meer proper, een vogel voor kat
Autisme Storm.
Ik vond de zoetheid in het witte licht
Van een broeihete ijskast
Omgeven door speeltjes die leefden
In een verleden en toekomst
Waar beertjes zaten in het brood
En vlinders dartelden olifanten groot
Ik vond de zuurheid in het gele licht
Toen de ijskast begon te smelten
En fonteintjes keukenmieren deden laven
Aan jenever met citroenijs
Van een kofschip dat niet wou drijven
In de zwaarte van het heden
Ik vond de zachtheid in het groene licht
Toen marsmannetjes stonden te wachten
Met witte mondmaskertjes op de lijnbus
En ze vergaten te vragen
De eindhalte van hun avontuur
In vond de rust in het zwarte licht
Omdat niemand daar knipperde
De was daar droogde en weekte zonder draden
Een eengemaakte geur van de ontplofte zomer
Na de staatsgreep op de lente
Die we nog steeds niet konden aanvaarden
Autisme Storm.
Ontsnappen aan onvermijdelijke verdrinking
In het grote verhaal voor ons gesoeplepeld
Gewurgd door de noodzaak
Voldoen aan hun social killer events
Om weldra te stikken
In een wereld van tranen en verdriet
Snuif je jou eigen wereld in
Lik je aan verboden vruchten
Verzwelg je roze nijlpaarden
Om te ontsnappen
Aan een oceaan van verplichtingen
Aan een wereld van chaos
Aan een leven van overleven
Om je ergens thuis te voelen
In een huis dat reeds werd afgebroken
Met slaapkamers op half negen
Met een keuken vol cola en citroen
Een egel door je neus
Een krokodil door je mond
Een grijze kater door het hoofd
En een bizon tussen de benen
Gedreven door verdreven angsten
Verdwenen met geleende dromen
Bezwangerd met een replay
Bevroren in de tijd
Slapend door mistige dagen
Van indrukken en lagen
Zoekend naar een spiegel
Die een vloeipapier blijkt
Dansend met de eigen ziel
Die plots naast jou grote voeten viel
Autisme Storm 