Alleen aan de wandel
In de waas van die herfst
Vergaan verwenste handel
Met weegschaal onnuttig en ver
Beslissing flagrant genomen
Zette zij het mes er maar in
Raadsel wat zal zijn en zal komen
Maar nooit meer een vent
Verloren de reinheid en dromen
Enige rust nooit gekend
Van voorspoed weer niet bedient
Vermoordde ze derhalve haar vriend
Autisme Storm.
Wie ben ik
die leeft onder het gele woestijnzand
waar mijn voorvaderen naartoe trokken
waar ikzelf tot rust kwam
waar mijn stof ooit zal ronddwarrelen?
Wie ben ik
die leefde op de boerderij bij mijn grootmoeder
die stierf in een huis waar muren mij versmachtte
in een flat waar niemand op mij wachtte
voor ik een prins ontmoette?
Hoe ver
was de afstand met hen die dichtbij stonden?
Hoe moeilijk
te zijn wie ik niet was,
te huilen
en niemand die mijn tranen zag,
te roepen
en het doofstil bleef in de jungle,
te sterven
in een wereld die anderen voor mij maakten
in een wereld waar ik niet mijzelf mocht zijn
in een wereld die mij niet aanvaardde
in een wereld waar ik stierf voor ik dood ging?
Autisme Storm.
De zon leek nederig
Alsof hij zich probeerde aan te passen aan de rust…
Bedwelmd door de betovering
Die het landschap over hen uitsprak
De verloren zielen glimlachten terug
Naar hun reflecties in het serene water
Terwijl de zachte bries
Zijn hymne fluisterde aan de lokken van het haar
En ze wegveegde van het gezicht
De maskers lagen op het gras
Nutteloos
Waarschijnlijk voor de eerste keer
De handigheid op hun snijwerk
Vertellen verhalen lang begraven in hun plooien
Verzonken in de verleiding
De dromerige ogen beschutten extase
Gelukzaligheid in luciditeit, zeiden ze
De gezichten liggend in het gras
Omlijstten hun lippen met een wrange glimlach
Dat bewerkte de woorden:
De klok stopt nooit
De zon leek woest
Alsof hij probeerde te winnen van
De wildernis…
Autisme Storm.
Foto: Mela’s Gallery.
Waar was jij toen ons eerder ik was
Omdat ik graag alleen ben
En dus anders
Omdat alleen zijn al zo druk is
En ik wil schuilen voor de boze wereld
Waar waren zij toen ik geen energie had
Omdat er een tsunami aan prikkels was
En ik werd verdronken
Omdat indrukken verwerken zo tijdrovend is
En ik rust nodig heb voor mijzelf
Waar was de wereld toen ik hulp riep
Omdat het mij te veel werd
En hun verbijstering mij wurgde
Omdat ze niet wilden begrijpen
Dat een autist alleen begrip vraagt
Autisme Storm.
Ik vond de zoetheid in het witte licht
Van een broeihete ijskast
Omgeven door speeltjes die leefden
In een verleden en toekomst
Waar beertjes zaten in het brood
En vlinders dartelden olifanten groot
Ik vond de zuurheid in het gele licht
Toen de ijskast begon te smelten
En fonteintjes keukenmieren deden laven
Aan jenever met citroenijs
Van een kofschip dat niet wou drijven
In de zwaarte van het heden
Ik vond de zachtheid in het groene licht
Toen marsmannetjes stonden te wachten
Met witte mondmaskertjes op de lijnbus
En ze vergaten te vragen
De eindhalte van hun avontuur
In vond de rust in het zwarte licht
Omdat niemand daar knipperde
De was daar droogde en weekte zonder draden
Een eengemaakte geur van de ontplofte zomer
Na de staatsgreep op de lente
Die we nog steeds niet konden aanvaarden
Autisme Storm.
De drukte om mij heen
Waar moet ik heen
Ik voel mij hier niet thuis
Ik voel mij een pels in de luis
Straaljagers vliegen in mijn hoofd
Van alle rust opeens beroofd
Voller dan volle melk
Laat gaan die kelk
Een racebaan, een rat race
Laat mij adem en space
Geef mij tijd
Zodat ik niet langer lijd
Laat mij gaan
Ik ga eraan
Ik wil rusten
Ik leef te bewust
Vol prikkels en vol hoofd
Ik wou dat je mij gelooft
Autisme Storm.
In een wereld die enkel ik begrijp
Die ik voel, omarm, vertrouw en leid
Daar sta jij zo ver vandaan
Verder dan zon en maan
Hoe graag zou ik je willen duidelijk maken
Dat dingen mij echt wel raken
Dat ik om je geef, dat ik je nodig heb
Maar dat ik constant op elk detail let
Dat geluiden mijn wereld bombarderen
Veranderingen mijn lichaam doorboren
Onzekerheid en boosheid mijn keel wurgen
Geef mij tijd en ruimte, zou je durven
Ik kom terug naar je toe
Dan komt het heus wel goed
Alles naast routine is voor mij chaos
Het maakt mij woedend, verschrikkelijk boos
Als ik boos ben, het is nooit op jou
Ook al kan ik het niet zeggen, ik hou van jou
Maar op een boze wereld, veel te druk voor mij
Een wereld onbegrijpbaar enorm vermoeiend voor mij
Wil je mij tijd geven om alle prikkels te verwerken
Om alles rustig te laten groeien en mooi verwelken
Om te kijken naar de schoonheid van elk detail
Om te verdiepen in die ene interesse die me vangt
Ik ben anders, maar laat mij anders zijn
Ik vind dat goed en ik vind dat fijn
Autisme Storm.
Daar ginds in de zon
Waar het leven begon
Stond alles voor hem klaar
Zwembad, ligstoel en bar
Zonnewarmte op zijn huid
Cruiseschip gans vooruit
Naar een perspectief zonder zorgen
Naar een leven zonder morgen
Dubbele bodem, een laatste koffer
Niet verwacht plots zo’n opdoffer
Gedacht de drugs goed verstopt
Maar onverwachts toch geklopt
Het vooruitzicht stond klaar
Evenals een controle in Zadar
Het gerecht begon hem te plukken
Zorgeloos leven zal niet meer lukken
Het cruiseschip van Filip
Liep zowaar op een klip
Met afgunst zijn boezemmaat
Een foute gemene toeverlaat
Schrijft hij nu kinderverhalen in het gevang
Als zijn eeuwigdurende vogelzang
Een warme maaltijd staat klaar
Hij vindt nu rust echt zowaar
Met verhalen pennen over boeven
Die zichzelf gingen overtroeven
Door drugs te gaan smokkelen
Hun toekomst verbrokkelen
Ze dachten slim te gaan wezen
Maar waren beter dom gebleven
Autisme Storm.
Het huis is op slot, alle ramen en ook de achterdeur
De stilte en het afsterven krijgen een bittere geur
Het plafond is weer naar beneden gekomen
Toen het werd beladen met nare dromen
Probeer niet binnen te dringen, probeer het niet
Want die ene in dat huis, hij wil niet dat je ‘t ziet
Het hoofd zit vol, het leven eiste zijn hoge tol
Het lawaai zit boven, pijn vanbinnen, gedaan lol
Straks komt hij weer bij zijn zinnen
Nu even niet, hij wil stilte en rust
Straks de tuin, onder ons, weer bewust
Maar nu is het zwaar, hij zit vast in zichzelf
Het spookt en prikkelt constant onder dat gewelf
Straks is hij er weer, maar laat hem nu met hem
Dankuwel
Autisme Storm.
Een man en twee kinderen proberen zich vast te klampen
Ze zien de goedheid van de wereld voor hun ogen verdampen
Ze wonen in een ver land dat niemand wil kennen
Hier laat niemand zich in een viersterrenhotel verwennen
Dat er mensen verdrinken door overstromingen is heel normaal
Het is ver weg dus voor ons in het Westen wreed banaal
Pas als er een regendruppel dreigt op onze derde vakantie van het jaar
Dan vragen wij alle goden van geld en luxe om een goed gebaar
Maar mensen en dieren die wachten op hulp na een zondvloed
Dan doen wij ons aan een extra skireis nog liever tegoed
Vandaag was het Iran, morgen India, Bangladesh of Soedan
Verzuipen en verhongeren ze? Laat ons met rust als je kan
Want hier is het druk, druk, druk, met een nieuwe serie op Netflix
Vergeet niet, als we die zouden missen, dat is niet niks
Alles komt terug als morgen in verwegistan een nieuwe natuurramp gebeurt
Iemand dood, iemand in nood, niemand die er hier om zeurt
Er bestaan alleen landen waar ze friet en steak aanbieden
Waar we all inclusive van onze leugen genieten
Alles komt terug, maar Zakaria, Kaspar en Ali niet meer
Zij verdronken toen u ging duiken en snorkelen alweer
Autisme Storm.
Autisme Storm 