Zoeken naar licht

Foto: Lunis’s Dollhouse.

Ik vond de zoetheid in het witte licht

Van een broeihete ijskast

Omgeven door speeltjes die leefden

In een verleden en toekomst

Waar beertjes zaten in het brood

En vlinders dartelden olifanten groot

Ik vond de zuurheid in het gele licht

Toen de ijskast begon te smelten

En fonteintjes keukenmieren deden laven

Aan jenever met citroenijs

Van een kofschip dat niet wou drijven

In de zwaarte van het heden

Ik vond de zachtheid in het groene licht

Toen marsmannetjes stonden te wachten

Met witte mondmaskertjes op de lijnbus

En ze vergaten te vragen

De eindhalte van hun avontuur

In vond de rust in het zwarte licht

Omdat niemand daar knipperde

De was daar droogde en weekte zonder draden

Een eengemaakte geur van de ontplofte zomer

Na de staatsgreep op de lente

Die we nog steeds niet konden aanvaarden

Vol hoofd

Foto: Kyle Ruth.

De drukte om mij heen

Waar moet ik heen

Ik voel mij hier niet thuis

Ik voel mij een pels in de luis

Straaljagers vliegen in mijn hoofd

Van alle rust opeens beroofd

Voller dan volle melk

Laat gaan die kelk

Een racebaan, een rat race

Laat mij adem en space

Geef mij tijd

Zodat ik niet langer lijd

Laat mij gaan

Ik ga eraan

Ik wil rusten

Ik leef te bewust

Vol prikkels en vol hoofd

Ik wou dat je mij gelooft

Eigen wereld

Foto: Bas Verweij.

In een wereld die enkel ik begrijp

Die ik voel, omarm, vertrouw en leid

Daar sta jij zo ver vandaan

Verder dan zon en maan

Hoe graag zou ik je willen duidelijk maken

Dat dingen mij echt wel raken

Dat ik om je geef, dat ik je nodig heb

Maar dat ik constant op elk detail let

Dat geluiden mijn wereld bombarderen

Veranderingen mijn lichaam doorboren

Onzekerheid en boosheid mijn keel wurgen

Geef mij tijd en ruimte, zou je durven

Ik kom terug naar je toe

Dan komt het heus wel goed

Alles naast routine is voor mij chaos

Het maakt mij woedend, verschrikkelijk boos

Als ik boos ben, het is nooit op jou

Ook al kan ik het niet zeggen, ik hou van jou

Maar op een boze wereld, veel te druk voor mij

Een wereld onbegrijpbaar enorm vermoeiend voor mij

Wil je mij tijd geven om alle prikkels te verwerken

Om alles rustig te laten groeien en mooi verwelken

Om te kijken naar de schoonheid van elk detail

Om te verdiepen in die ene interesse die me vangt

Ik ben anders, maar laat mij anders zijn

Ik vind dat goed en ik vind dat fijn

De onverlaat

Foto: LarryJay99 op Flickr.com.

Daar ginds in de zon

Waar het leven begon

Stond alles voor hem klaar

Zwembad, ligstoel en bar

Zonnewarmte op zijn huid

Cruiseschip gans vooruit

Naar een perspectief zonder zorgen

Naar een leven zonder morgen

Dubbele bodem, een laatste koffer

Niet verwacht plots zo’n opdoffer

Gedacht de drugs goed verstopt

Maar onverwachts toch geklopt

Het vooruitzicht stond klaar

Evenals een controle in Zadar

Het gerecht begon hem te plukken

Zorgeloos leven zal niet meer lukken

Het cruiseschip van Filip

Liep zowaar op een klip

Met afgunst zijn boezemmaat

Een foute gemene toeverlaat

Schrijft hij nu kinderverhalen in het gevang

Als zijn eeuwigdurende vogelzang

Een warme maaltijd staat klaar

Hij vindt nu rust echt zowaar

Met verhalen pennen over boeven

Die zichzelf gingen overtroeven

Door drugs te gaan smokkelen

Hun toekomst verbrokkelen

Ze dachten slim te gaan wezen

Maar waren beter dom gebleven

Opgesloten in mijzelf (Isolement)

Foto: Peter Stray.

Het huis is op slot, alle ramen en ook de achterdeur

De stilte en het afsterven krijgen een bittere geur

Het plafond is weer naar beneden gekomen

Toen het werd beladen met nare dromen

Probeer niet binnen te dringen, probeer het niet

Want die ene in dat huis, hij wil niet dat je ‘t ziet

Het hoofd zit vol, het leven eiste zijn hoge tol

Het lawaai zit boven, pijn vanbinnen, gedaan lol

Straks komt hij weer bij zijn zinnen

Nu even niet, hij wil stilte en rust

Straks de tuin, onder ons, weer bewust

Maar nu is het zwaar, hij zit vast in zichzelf

Het spookt en prikkelt constant onder dat gewelf

Straks is hij er weer, maar laat hem nu met hem

Dankuwel

Alles komt terug

Iraans-sjiitische moslimvader en zijn zoon gekleed voor Muharram in Kasdan in Iran. Muharram is de eerste maand van het jaar van de islamitische kalender en is een van de vier heilige maanden van het jaar.
Foto: Eric Lafforge.

Een man en twee kinderen proberen zich vast te klampen

Ze zien de goedheid van de wereld voor hun ogen verdampen

Ze wonen in een ver land dat niemand wil kennen

Hier laat niemand zich in een viersterrenhotel verwennen

Dat er mensen verdrinken door overstromingen is heel normaal

Het is ver weg dus voor ons in het Westen wreed banaal

Pas als er een regendruppel dreigt op onze derde vakantie van het jaar

Dan vragen wij alle goden van geld en luxe om een goed gebaar

Maar mensen en dieren die wachten op hulp na een zondvloed

Dan doen wij ons aan een extra skireis nog liever tegoed

Vandaag was het Iran, morgen India, Bangladesh of Soedan

Verzuipen en verhongeren ze? Laat ons met rust als je kan

Want hier is het druk, druk, druk, met een nieuwe serie op Netflix

Vergeet niet, als we die zouden missen, dat is niet niks

Alles komt terug als morgen in verwegistan een nieuwe natuurramp gebeurt

Iemand dood, iemand in nood, niemand die er hier om zeurt

Er bestaan alleen landen waar ze friet en steak aanbieden

Waar we all inclusive van onze leugen genieten

Alles komt terug, maar Zakaria, Kaspar en Ali niet meer

Zij verdronken toen u ging duiken en snorkelen alweer

Labyrint

Labyrint op de Novalishoeve in Texel in Nederland.
Foto: Roel Wijnants.

Ik verdwaal in mijzelf

Een labyrint met tentakels in de verste hoeken

Als de grote hindoe-moedergodin Durga

Met vier, acht, tien of twintig armen

Grijpen in het heden

Maar het verleden niet kunnen ontrafelen

Beelden als lichtflitsen door het hoofd

Ik verdwaal in de carrousel van het leven

Dat te druk, te chaotisch is voor mij

Ik verlies alle controle

Ik ben bang, doodsbang

Ik ben triest, verschrikkelijk triest

Ik ben boos, boos op de hele wereld

Ik kan het even niet meer aan

Die drukke wereld, al die beelden, die emoties

Geef mij de tijd en ruimte

Die ik nodig heb om het verleden te verwerken

Ik zie vier keer meer dan jou

Ik hoor vijf keer meer dan jou

Geef mij mijn eigen stek

Laat mij alleen

Geef mij voldoende rust

Ik ben anders dan de anderen

Geef mij geborgenheid en zekerheden

Zodat ik een uitweg kan vinden

In het labyrint van het leven

Foto: Arnoud Dewit.

Sneeuw

Foto: Astrid Mensen.

Het was weer lang geleden

De sneeuw die kwam beneden

Het zag overal witjes aan

Alle auto’s van de baan

Ik kon het niet geloven

Wat deden ze toch daarboven

Boven in de hel

Deden zo hun ding daar wel

Kon ik maar verlangen

Naar vogels en gezangen

Kon ik maar weer staan

Op de aarde of de maan

Maar niemand kan ooit beloven

Dat de lente ooit zal komen

Mijn adem bleef toen staan

Het leven plots gedaan

Ik stond die ochtend voor het venster

Mijn lichaam zijn laatste genster

Het zag zo wit daarbuiten

Sterretjes bevroren aan de ruiten

Maar voor mijn ogen, plotseling zo zwart

Opeens begeven, veel te jong mijn hart

Ik zal geen honderd halen

Ik steeg op uit de dalen

Mijn karma zweeft nu rond

Waar het nooit vriest aan de grond

Het zal nooit meer lente of winter wezen

Nooit meer pijn, ziek of genezen

Ik heb mijn rust gevonden

In de hemel voor de honden

De overspelige spoeling

De Korenbeurs in Schiedam.

Deze voormalige koopmansbeurs, één van de pronkstukken uit de Schiedams jeneverindustrie, is meer dan 200 jaar oud. De bouw start in 1787 onder leiding van de Rotterdamse architect Carlo Giovanni Giudici.
 
Vijf jaar later wordt de beurs opgeleverd en vanaf dat moment trekken dagelijks honderden branders en distillateurs uit het hele land naar Schiedam. Op de binnenplaats, die toen nog niet overdekt was, wordt luidruchtig gehandeld in moutwijn, granen en spoeling. Er heerst een lichte chaos die vergelijkbaar is met de beurs op Wall Street. Rechts van de Korenbeurs, aan de Dam 2 is in die tijd Koffiehuis De Beurs gevestigd, waar verhitte handelaren even kunnen uitblazen.
 
Ruim 125 jaar blijft De Korenbeurs in gebruik als handelscentrum. Door de opkomst van de spiritusalcohol, die de moutwijn en granen overbodig maakt moet De Korenbeurs in 1918 haar deuren sluiten
Foto: Jan Sluijter.

De overspelige spoeling van het lot.

Je kwam aan land en vaagde alle zekerheid weg.

Het zout in de lucht en de zoete vis verloren.

De palmen die zich omdraaien tot de olie bezwijkt.

Het rendier verloren in een toendra van oerwoud.

De zon die uitdooft en de wolken die licht geven.

De mensen die braaf en goed waren en de dieven echt stout.

De zee weer blauw en de zondag weer rust.

Het lot was evenwel verloren.

Al duizenden jaren een zoutpilaar van ons bestaan.

Zoektocht naar rust

Foto: Chris van de Merwe.

Het trachten, het zoeken, het verlangen. Het hopen te vinden van de rust, de stilstaande fase in een dagelijkse wedstrijd, een ratrace, een race tegen de tijd.

Het verlangen en het zoeken naar een quasi onbestaande tijdelijke toestand om deze eeuwig te laten duren. De rust zo ver weg, zo ver van hier en zo schraal en bitter weinig aanwezig.

Gestoord, verstoord worden door de verstoorders, hen die drukte, lawaai en onrust kwistig uitdelen als hing hun leven ervan af.

De druk van de dagen, weken en maanden vooruit vol plannen, volle agenda’s, sociale verplichtingen, ontmoetingen, afspraken, noodzakelijkheden, drukten in ons bestaan.

Cijfers van uren, cijfers van minuten, cijfers van dagen, weken, maanden.

Een rat race met mensen, bezige bijen omdat het moet, omdat we er onszelf toe verplichten.

De wanhopige zoektocht naar stilte, rust, bezinning, verandering, stabiliteit. Rust.

Het gezoem van bezige bijen, van slierten auto’s, tractoren, vrachtwagens, die alsmaar diepere putten maken in de wegen en het landschap. De rubberen banden die zich kapot verslijten aan het asfalt, betonnen straten en kiezelwegen. Het schuren tot het bot. Het gekreun en gezoem tot kilometers ver.

Autoloze, autoluwe dagen. Een zegen voor mens en machine. De zondagse rustdag. De zondag wordt uitgesteld tot de volgende vakantie. De volgende vakantie verbleekt voor een nieuwe vlucht uit de dagelijkse beslommeringen.

Het uitkijken naar verlof, pensioen en rust om als het zover is opnieuw deze momenten weer bomvol te boeken met taken, opdrachten, uitstappen, verkenningen, studies, verplichtingen, …

De hunker naar rust, de hunker naar actief bezig zijn, nuttig zijn voor onszelf en anderen, de maatschappij. Bezig zijn, druk zijn.

Wanneer mag Doornroosje weer gaan slapen? De boze wolf weer boos zijn? Roodkapje weer gewoon door het (Haller)bos wandelen? Zonder dit op Twitter of Facebook te moeten posten? Omdat iedereen het doet en we er ons toe verplicht voelen.

De asociale maatschappij die gemaakt sociaal wil doen. Alleen als iedereen het kan zien. Alleen dan.

Ik leef als ik twitter. Ik leef als ik facebook. Maar ik heb geen flauw idee wie de buurman is, de man of vrouw in de trein, in de winkel, naast ons. We zijn doof (dood?) als het geen likes oplevert. We weten niet meer wat we posten.

Facebook vertelt het ons wel een jaar later. Druk doen, druk bezig zijn, de tijd, ons leven verder doen of verdoen, nuttig of nutteloos bezig zijn omdat het moet. Omdat ze willen dat we het allen zo doen?